Dünya bir köprüdür. Üzerinden geçin ama mesken kurmayın.

Rüzgârda sallanan bir saza yaslanmayın, güvenmeyin; çünkü ten otlar gibidir; ihtişamı kır çiçekleri gibi solar gider.

Ömür, tutuşturulmuş bir ot gibidir.

Zaman, sessiz bir testeredir.

Zaman, sessiz bir testeredir.

Diyor ya Aşık Veysel, 'iki kapılı bir han' diye? Ondan cereyan yapıyor bu hayat! Onun için üşüyorum hep. Gideyim de kapatayım birini!

Hayat, yatılı bir misafirlik değil, günübirlik gidilen bir piknikti.

Kâğıt kayıklarda tükettiğimiz kâğıttan hayatlara benziyor ömürlerimiz.

Bu dünyaya düşünce balonu olarak geldim.

Sular hep aktı geçti, kurudu vakti geçti, Nice han nice sultan tahtı bıraktı geçti, Dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti...

Hayat bizi resmen dört işlemle sınar; gerçeklerle çarpar, ayrılıklarla böler, insanlıktan çıkarır ve sonunda topla kendini der.

Aşk bir çiçeğe benzer; en güzeli bile ölür.

Merdivenin basamağı, üstünde dinlenmek için değil, kişinin daha yukarılara tırmanmasını sağlamak üzere ayağını bir süreliğine dayaması için vardır.

Yazgını sev, yargını savun, yankını duy, yaşamını kıskan, yalanına inan.

Yüzünde toprak kokusu olanın alnında çakıl izi bulunması doğaldır.

Yaşadıklarımıza birer ad verirsek biyografimizi, onlardan birer öykü çıkarırsak benliğimizi oluştururuz.

İnsan vücudu bir kere yenilen tek ordudur.

Hayat tamamlama işlemidir, özellikle de kendini...

Bütün güzel şeyler ödünçtür, beş ölü doğumun üzerine Tanrı'nın verdiği ve üç tane on yıl sonra geri aldığı Mozart ya da onun konserlerinde saraydan iki üç saatliğine alarak giydiği üzerine bol gelen üç beş parlak giysi gibi...

Akıp gider zaman, sana aldırmadan.