Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.

İnsan, önemli olanın ne olduğunu bir kez bildi mi gevezelikten vazgeçer.

Az konuşmaktan nadiren, çok konuşmaktan ise çoğunlukla pişman oluruz.

Bir insan, ne söylemediğini anlayana kadar ne dediğini bilmez.

Niçin beni ‘Ya Rab, ya Rab’ diye çağırıyorsunuz da söylediklerimi yapmıyorsunuz? Bana gelen ve sözlerimi duyup uygulayan kişinin kime benzediğini size anlatayım. Böyle bir kişi, evini yaparken toprağı kazan, derinlere inip temeli kaya üzerine atan adama benzer. Sel sularıyla kabaran ırmak o eve saldırsa da, onu sarsamaz. Çünkü ev sağlam yapılmıştır. Ama sözlerimi duyup da uygulamayan kişi, evini temel koymaksızın toprağın üzerine kuran adama benzer. Kabaran ırmak saldırınca ev hemen çöker. Evin yıkılışı da korkunç olur.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Tüm insanlar aynı sözleri kullanır ama birbirlerini anlamazlar.

Dil, vücut dediğimiz geminin dümenidir.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

İnsanlara anlattığım şeylerin, insanların işine geldiği gibi anladığını öğrendiğim günden beri; susuyorum.

Çok fazla bilgi verenden bilgi alınmaz.

En önemli şeyler en zor söylenir, çünkü kelimeler anlamını eksiltir.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Kısa bir söz, çoğu kez fazlaca bilgelik içerir.

Bazı şeyler var ki söylenmiyor, biz seninle sözleri susarak aştık.

Bilgeliğin temeli boş şeylerden hoşlanmamaktır.

Kullanmasını bilen için yaşam uzundur.