Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

İnsan her şeyi anlatamaz. Zaten kelimeler de her şeyi anlatmaya yetmez.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Ne çaldığınız değil nasıl çaldığınız önemlidir. Bahsettiğimiz arabeskmiş, popmuş, türküymüş falan bunların özünde anlattığı şeyler aynı insanların aynı duyguları. Sadece onları çalma ve icra etme biçimleri farklı.

Her gözyaşının ayrı bir anlamı vardı. Her damlanın hangi zamanda, hangi mekânda, hangi kişiyle paylaşıldığı önemliydi. Gözyaşları ne kadar çok şeye tercümanlık yapıyordu! Damladığı, süzüldüğü, aktığı veya kana dönüştüğü zaman, hep ayrı manaları vardı. Gözyaşları gizli duyguları açığa vuran mektuplar gibiydi.

Şarkılar, duyguları ifade etmenin en kolay yoludur. Kimseyi incitmezler. İstemeyen üstüne alınmaz.

Sor Juana der ki: "Söylenecek hiçbir şeyimiz olmadığı için sessiz durmayız, sessiz duruyorsak eğer söylemek istediklerimizin hepsini nasıl söyleyeceğimizi bilmediğimizdendir bu.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Şu anda sadece söyleyecek çok şeyi olan ve söyleyecek hiçbir şeyi olmayan parlak bir adamım.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Düşünceler ve duygular, istemli veya istemsiz bir şekilde meydana gelir ve onları sözcükler aracılığıyla ifade ederiz.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Hislerin renkleri vardı, kelimelerin yüzleri.

Bazen cümleler başlar sonra biter, arası uzun bir boşluk…

Bazı kısa cümleler, kişiye söylenecek hiçbir şey kalmadığı hissini verme yetenekleri bakımından eşsizdir.

Hiçbir şeyi boyamayan müzik sadece gürültüdür.

Sağlıklı insan duygularını ve düşüncelerini açıkça ifade eden insan demektir. İfade eden diyorum, bastıran değil.

Kelimeler yalnızlıktır.