Karabulutlar üstümüze çökse de bir anda paramparça dağılacaklar. Bulutlar geldikleri gibi giderler oysa güneş hep vardır.

Yüzünüzü hep güneşe dönük tutun ki gölge hep arkanıza düşsün.

Ben hep ileriye ve geleceğe bakarım, ömrümün geri kalanı orada saklıdır.

Yaşıyorsak, hala umut var demektir.

Sonu iyi biten her şey iyidir.

Hayatın derin hüznüne rağmen, güneşin yeniden doğacağını bilerek yaşadım!

Güneşsiz gün yok bizim için

Umut, çelikleşmiş hayatın gülen yüzüdür.

Her ışığın bir gölgesi vardır ve her gölgenin bir sonraki sabahı vardır.

Yüzünü güneşe çeviren insan, gölge görmez.

Her şeyin yolunda gideceğine inanırsan, dünyada korkacağın hiçbir şey kalmaz.

Mutluluk daima yakınımızdadır, yakalamak için çoğu zaman elimizi uzatmak yeter.

Bir güneş sığdıralım ömrümüze ve aldırmayalım hiç, gelen geceye..

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

İyimser, uçurtmasının ne kadar yükseğe uçacağını hoş bir şekilde düşünür; kötümser, uçurtmasının ne zaman düşeceğini üzülerek merak eder.

İyimser için tüm kapıların kolları ve menteşeleri vardır; karamsar için, tüm kapıların kilitleri ve mandalları vardır.

İyimser, sonsuz olasılıklar yarımadasında yaşar; kötümser, sürekli kararsızlık adasında mahsur kalır.

Gerçek iyimserlik olumsuzları görür ama olumluyu vurgular.

Kötümser, belayı ödünç alır; iyimserler cesaret veriyor.