Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Hukuk her şeyin kralıdır.

Beni ilgilendiren hukukun da yönetimin de insan haklarına, açık kavranılmış insan haklarına dayanması.

Tecrübelerim bana gösterdi ki, hukuka bağlı olmayan bir hükümet uzun müddet ayakta kalamaz. Böyle hükümetler çıplak olup, kendini gören herkese karşı gözlerini yere diken ve kimsenin yanında hürmet ve itibarı olmayan birine benzerler. Hatta böyle bir hükümet, tavanı, kapısı, avlu duvarları olmayan ve her önüne gelenin içeriye daldığı bir eve de benzetilebilir.

Güçlü olanın güçsüzü maddi manevi tanklarla, tüfeklerle acımasızca ezip geçtiği, hukukun -ama sana, bana amcamın kızı Süheyla’ya göre değil, evrensel kriterlere göre hukukun- üstünlüğü olmadığından gücünü, dolayısı ile mezalimini, Allah yarattı demeden artırdığı bir düzenden söz ediyoruz.

Hak, kendi başına güçsüzdür. Tabiatta hüküm süren şey ise güçtür.

Silahların gürültüsü, yasaların sesini boğar.

Hak, kuvvetler arasındaki ayrılıktır.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Bana tevili kabil olmayan bir cümle getiriniz, sizi onunla idam edeyim.

Güç ortaya çıkınca kanunlar zayıflar.

Neden sizin gözünüzde hak sahibi degilim? Siz gerçekten güçlümüsünüz?

Hukukun kuvvetinin azaldığı yerde, kuvvetlinin hukuku geçerli olmaya başlar.

Mutlak hak mutlak haksızlıktır.

Yasalar örümcek ağına benzer, küçük sinekler ağa takılır kalır, büyük sinekler ağı deler geçer.

İnsanlar, nerede kuvvet görürse hak orada sanır, oysa hak ile güç pek az birleşirler.

Kralların ellerinin en uzak noktalara dek ulaşabildiğini sıkça duymuşuzdur; keşke kulakları da o kadar uzak noktalara ulaşabilseydi.

Hukukun bittiği yerde tiranlık başlar.

Fethetme hakkının hiçbir ciddi temeli yoktur ve ancak en kuvvetlinin hakkı olarak tanınmıştır.

İyi yasalar daha iyisini getirirler; kötü olanlarsa daha kötülerini.