Adalet sistemi bir devlet için gerekliliktir.

Adalet devletin amacıdır.

Kanunların tek koruyucusu oy çokluğuyla seçilmiş hükümetlerse, hukukun sonu gelmiş demektir.

Beni ilgilendiren hukukun da yönetimin de insan haklarına, açık kavranılmış insan haklarına dayanması.

Hukuk devleti, erkler ayrılığını benimseyen devlettir.

Ülkeler kılıçla alınır, ancak adaletle korunur.

Sadece birkaç tane yasaları vardır, çünkü fazla yasaya ihtiyaç duymazlar. Ciltler dolusu yorumlu ve açıklamalı yasası olan diğer ülkeleri ayıplarlar; onlara göre insanları kimsenin okuyamayacağı kadar karmaşık yasalara uymaya zorlamak mantıksızdır.

Kanunların sayısı ne kadar fazla ise yolsuzluk o kadar fazla olur.

Kanunların çok olduğu yerde devlet daha yozlaşır.

İdeal Devlet yasalarında çok az ve basittir, çünkü bunlar kesinlikten türetilmiştir. Yolsuzlukta Devlet yasaları çoktur ve karışıktır, çünkü bunlar belirsizliklerden türetilmiştir.

Hukukun olmadığı yerde halk 'sürü', insan 'köle'dir. Devlet hukuka saygılı hukuk da insanları özgürleştirdiği oranda meşrulaşır. Hukukun üstünlüğü dışlanırsa, en adil hukuk bile keyfiliklerin oyun oynandığı bir manipülasyon alanına dönüşür.

Capitol'den başka tapınak inşa etmedik. Anayasadan başka ortak bir kehanete danışmıyoruz.

Yasa, adalet duygusunu geliştireceği yerde bozdu.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Kanunların çok olduğu yerde devlet daha yozlaşır.

Devlet, adalet ve güvenlik için vardır. Beceremiyorsunuz!

Bütün insanların kabiliyetlerine göre bir işi olmalı, bunun aksine hareket edilmesine padişah izin vermemeli.

Herhangi bir hükümetin veya siyasi yapının yönetimi altındaki “özgürlük” bunun özgürlükle ne ilgisi var?

Ben iyilik görevinden söz etmiyorum; ihtiyaç, kanunların başında, halkın refah düzeyi de adaletin başında gelir.

Adalet daima güçlüden yanadır.