Hukukun bittiği yerde tiranlık başlar.

Beni ilgilendiren hukukun da yönetimin de insan haklarına, açık kavranılmış insan haklarına dayanması.

Tecrübelerim bana gösterdi ki, hukuka bağlı olmayan bir hükümet uzun müddet ayakta kalamaz. Böyle hükümetler çıplak olup, kendini gören herkese karşı gözlerini yere diken ve kimsenin yanında hürmet ve itibarı olmayan birine benzerler. Hatta böyle bir hükümet, tavanı, kapısı, avlu duvarları olmayan ve her önüne gelenin içeriye daldığı bir eve de benzetilebilir.

Halk devletten korktuğunda, tiranlık vardır. Devlet halktan korktuğunda, özgürlük vardır.

Hukukun olmadığı yerde halk 'sürü', insan 'köle'dir. Devlet hukuka saygılı hukuk da insanları özgürleştirdiği oranda meşrulaşır. Hukukun üstünlüğü dışlanırsa, en adil hukuk bile keyfiliklerin oyun oynandığı bir manipülasyon alanına dönüşür.

Adalet daima güçlüden yanadır.

Çok fazla polisin olduğu yerde özgürlük yoktur. Çok fazla askerin olduğu yerde barış yoktur. Çok fazla avukatın olduğu yerde adalet yoktur.

Yolsuzluk, tiranlığın başka bir biçimidir.

Yasa kalkanı altında ve adalet adına işlenenden daha büyük bir tiranlık yoktur.

İyi yasalar daha iyisini getirirler; kötü olanlarsa daha kötülerini.

Adalet sistemi bir devlet için gerekliliktir.

Adalet devletin amacıdır.

Özgürlük içinde doğan, adalete dayanan bir devlet, tanrısal düşüncenin yeryüzünde gerçekleşen bir damlası gibidir.

Hukuk her şeyin kralıdır.

Kanunların tek koruyucusu oy çokluğuyla seçilmiş hükümetlerse, hukukun sonu gelmiş demektir.

Adaletsiz cezalar dağıtan bir yönetimde, adaleti savunan birinin de yeri hapishanedir.

Kötü yasalar en kötü tiranlıktır.

Hiç kimse kimseyi yönetme hakkına sahip değildir.

Kötü yasaların iptal edilmesi işi iyi yasaların yürürlüğe sokulmasından çok daha önemlidir.

Arzuladığımız tiranlık değil; bu adil, sınırlı, federal bir hükümet.