İnsanlar, nerede kuvvet görürse hak orada sanır, oysa hak ile güç pek az birleşirler.

İnsanlığın en güzel görevi adalet dağıtmasıdır.

Güçlü olanın güçsüzü maddi manevi tanklarla, tüfeklerle acımasızca ezip geçtiği, hukukun -ama sana, bana amcamın kızı Süheyla’ya göre değil, evrensel kriterlere göre hukukun- üstünlüğü olmadığından gücünü, dolayısı ile mezalimini, Allah yarattı demeden artırdığı bir düzenden söz ediyoruz.

İnsanlar ancak adaletle doyurulur.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Hak, kuvvetler arasındaki ayrılıktır.

Hiçbir devlet gücü hak veremez.

Neden sizin gözünüzde hak sahibi degilim? Siz gerçekten güçlümüsünüz?

Hukukun kuvvetinin azaldığı yerde, kuvvetlinin hukuku geçerli olmaya başlar.

Doğanın yasalarına aykırı olan tüm insani yasalar ancak küçümsenmeyi hak ederler.

Yasalar örümcek ağına benzer, küçük sinekler ağa takılır kalır, büyük sinekler ağı deler geçer.

Adalet daima güçlüden yanadır.

Yeryüzünün meyvelerinin her canlıya ait olduğunu ve yeryüzünün bir kişiye ait olmadığını unutmuşsanız kayıpsınızdır.

Kurtlar için özgürlük, çoğu zaman koyunlar için ölüm anlamına gelir.

Hukuk her şeyin kralıdır.

Güç olmadıktan sonra hakkın sende olması neye yarar?

Hakkı terkeden her güçlü, zelil olur; hakk’a sarılan her zelil de, izzet kazanır.

Hak en kuvvetli olandadır ve kuvvetimizin hudutları bizim kanunumuzdur.

Adalet sadece gerçekten, mutluluk ise sadece adaletten doğabilir.

Ortaçağ'da insan, doğayı etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendine güvenden yoksundu. Bitkisel bir yaratıktı. Tekelsi düzende ise insan, toplumu etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendisine güven duyamıyor. İnsanı insan yapan nehrin akışını değiştirmektir; bunun için çaba ve ortak çaba gerekiyor. Ortak çaba başarıya ulaştığı ölçüde insan yükseliyor.