Yaşam ve Ölüm

Ölüm daha mutlak göründükçe yaşam daha otantik olur.

Her an mezarlarımıza biraz daha yaklaşıyoruz.

Yaşlanmak isteriz. ama yaşlılıktan korkarız; bu hayati ne kadar sevip, ölümden nasıl kaçmak istediğimizi gösterir.

Ölüm acı vermez; acı veren şey, yaşamdır.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

İnsan ümitlerini de mezara götürür.

Sadece iki kez yaşarsın. İlki doğduğunda başlar ikincisi ise ölümün yüzüne baktığında.

Farkında değilsiniz günler geçiyor. Dün komşu kadını tabuta koyup götürdüler. Ölmek güzel aslında yaşamak daha güzel.

Neticede robot değilim bir canlıyım; bir gün elbet ölümü tadacağım.

Hayatın bütün esrarını çözdüğün vakit ölümü arzularsın. Çünkü o da hayatın sırlarından biridir.

Bu dünyayı bir hava kabarcığı bir serap gibi düşün. Dünyayı böyle gören kişiyi ölüm görmez.

Mezardakilerin pişman olduklari şeyler için, dünyadakiler birbirlerini yiyorlar!

Kansız kalıp ölmek, kanı kuruyarak yaşamaktan iyidir.

Ölüm keskin bir acıdır. Fakat yaşamadan ölme düşüncesi katlanılmaz bir ızdıraptır.

Yaşamıyor olmak hiç de korkunç bir şey değil; bunu tam anlamıyla kavramış bir insan için hayatta katlanılamayacak hiçbir şey yoktur.

Ölmek bize zarar vermez, ama yaşamak bizi daha çok incitir.

Ölmek vahşi bir gece ve yeni bir yoldur.

Ölümlülüğün giriş katı Ölümsüzlüktür.

Ölüm korkusu, yaşam korkusundan kaynaklanır. Tamamen yaşayan bir adam her an ölmeye hazırdır.

Ölüm zordur. Ama üzüntü daha da zordur.

Ölüyürum tanrım. Bu da oldu işte. Her ölüm erken ölümdür Biliyorum tanrım. Ama, ayrıca, aldığın şu hayat Fena değildir.. Üstü kalsın..

Sen her defasında biraz daha eksilerek yola devam edersin, ölüm de hükmünü sürdürmeye devam eder.

Ölüm, bilginin son bulması, isteğin bitmesidir.

İnsan, ancak onu düşünen hiç kimse kalmadığı zaman gerçekten oIur.