Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.

Hiç kimse bıçakla kesilmiş gibi terk edemez bu dünyayı. Bir insanın tam manasıyla ölmesi için onu hatırlayan hiç kimsenin kalmaması gerekir.

İnsan, meyvanın çekirdeğini taşıması gibi ölümü kendi içinde taşımaktadır.

İnsan, ya hayrandır sana, ya düşman. Ya hiç yokmuşsun gibi unutulursun, ya bir dakika bile çıkmazsın akıldan.

Bir insan ne zaman ölü sayılır?

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

Aslında insanlar yaşamaya devam edemedikleri için ölürler.

Bilinç gittiğinde, insan çöpten başka bir şey değildi.

İnsan dediğin maddeydi. Onu pencereden atarsan düşerdi. Ateşe verirsen yanardı. Gömersen, tüm diğer çöp türleri gibi o da çürürdü.

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.

Bizler toz ve gölgeden başka bir şey değiliz.

Hayat bir hatıra ve daha sonra hiçbir şey.

Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı...

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

En temel düzeyde, bilgisayarlar benim kitaplarımda insan hafızasının bir mecazi öyküsü. Hafızanın nasılları ve niyeleriyle, kendimizi kim ve ne olarak tanımlama biçimlerimizle, hafızanın nasıl da kolay bir biçimde yenilenmenin konusu olabildiği ile ilgileniyorum Neuromancer ’i yazarken, bu ilgilendiklerimin pek çoğunu bilgisayar mecazı ile ilişkilendirebilmek harika bir şey oluyordu.

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Bazı kitaplar haksız yere unutulur; hiçbiri haksız yere hatırlanmaz.

Kainat senin içinde. Sen de kainatın içindesin.