Yaşam ve Ölüm

En kolayı ölmektir, zor olan yaşamak.

Şu dünyaya bir kez adımınızı attınız mı, ölmek için yeterince yaşlısınız demektir.

Ama şimdi ayrılma zamanı geldi, ben ölüme ve siz yaşamlarınıza. Hangimiz için daha iyi olduğunu ancak Tanrı bilir.

Hasta olduğun için değil, yaşadığın için öleceksin…

Yaşam ölümden alınan bir borç, uyku da bu borcun günlük faizi olarak görülmelidir.

Yaşamı ve ölümü aynı anda deneyimlemiştim.

Doğduğumuz dakika ölüm cezasına çarptırılmışızdır zaten.

Ben iki kez ölmek istemem. O kadar sıkıcı!

Bu da ölmenin iyi yanlarından biri; eğer kaybedecek bir şeyin yoksa istediğin riske girebilirsin.

Ve ben bu hayatı sevdigim için, biliyorum ki ölümü de seveceğim.

Ölümü özlemediğim kadar çok yaşamadım.

Benim yaşımda, genellikle ölümden korkup korkmadığım sorulur ve cevabım her zaman, doğumdan korktuğunu hatırlayamıyorum.

Ölüm hakkında hiçbir şey duymak istemiyorum.

Yaşamın ne sana ne de bana gereksinmesi var...Sen öldün, ben de ölüyorum. Ama hiç önemli değil, çünkü yaşam ölmez...

Sen öldün ve ben de ölmekteyim. Ama önemi yok çünkü hayat ölmez.

Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.

Doğanın kötülüklerini tanımayı öğrendikçe ölümü, toplumun kötülüklerini tanımayı öğrendikçe de yaşamı hafife alırız.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Sevgili ölüm, henüz yaşamadım.

Öleceğimiz düşüncesi ölmekten daha korkunçtur.

Hayat, sırf ölümü unuttuğumuz için sürüp gider. Şüphesiz bu yüzden ölüm düşüncesi tekrar ortaya çıktığında bu kadar korkunç bir ürpertiye neden olur.

Ölümü ilk kez sevdiğimiz birine elini koyduğunda anlıyoruz.

İnsan ölür. Karanlıktan gelen, karanlığa geri döner ve hiçbir iz bırakmadan zamanın sınırsız boşluğuna yeniden emilir.

Ah işte, dünyanın yolu bu doğumlar ve ölümler, doğumlar ve ölümler.