Yalnızlık

Yalnızdım. Tek başına değildim, ama müthiş yalnızdım.

Gökyüzünde kayıp giden bulutlar gibi, yalnız ve özgür.

Sanki dünya sessizce benden uzaklaşıp gidiyordu.

Yalnızlık Müziğin bile seni dinlemesidir.

Yalnızlık paylaşılmaz Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

Benim söylemek için çırpındığım gecelerde, Siz yoktunuz.

Yalnızlık en büyük servettir.

Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır.

Fakirlik, elini cebine attığında boş olması değil; elini çıkardığında tutacak birinin olmamasıdır.

Birisine yabancılaşmanın en kötü biçimi yanında oturuyor olup ona hiçbir zaman ulaşamayacağını bilmektir.

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Acaba benden başka hayattayken kaybolmayı tercih eden birileri var mıdır diye düşündüm. Bir yerlerde vardır herhalde.

Tercih edilmiş yalnızlık, tek kişilik cennettir.

Daha yalnız olunabilirdi, yalnız olunmasaydı.

Etrafta konuşacak kimse olmadığı için, sürekli kitaplarının arasında vakit geçiriyor.

Yalnızlık iyidir, insan kafasını dinler.

Yalnızlığımızı korumanın tek yolu, sevdiklerimizden başlayarak herkesi yaralamaktır.

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.

Yalnızım, yalnızsın. Bize kim gülümseyecek?

Yalnızlık gel kurtar beni bu kalabalıktan; yüz kalabalığı, laf kalabalığı, her şey olma kalabalığı...

Yalnız insanlar yanlış aşkların ürünüdür.

Yalnızlık ne büyük bir tanrıdır ölümden önce. Kimseye muhtaçlığı olmayan ve ansızın gelen.

Hiçbir şey bu kuduran garip dünyada yalnız kalmak, bu kudurmuşluk karşısında ayrı durmak kadar güzel değildir.

Söylenecek bir söz yok, kendi derimin içinde yapayalnızım.