Yalnızlık

Bir odanın kapısını kapatıp yalnız kalmak, her zaman hayatımın en güzel şeylerinden biri olmuştur.

Şimdi, ben yalnız değilim, sen öyle sanabilirsin ama.

Bir yığın insan ama gene de bir kimsesizlik var!

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Yapayalnızım artık. Sanki ölüymüşüm gibi.

Yalnızım... Bunca acı tek bir söze nasıl sığabiliyordu?

Kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum.

Yalnızlık, insanın çevresinde insan olmaması demek değildir. İnsan kendisinin önemsediği şeyleri başkalarına ulaştıramadığı ya da başkalarının olanaksız bulduğu bazı görüşlere sahip olduğu zaman kendisini yalnız hisseder.

Çocukken kendimi yalnız hissederdim; hala da öyle hissediyorum çünkü bazı şeyleri biliyorum ve bunları hiç bilmedikleri ya da bilmek istemedikleri anlaşılan insanlara bazı ip uçları vermeye çalışıyorum.

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Günler öylece kendi kendine geçsin diye bir camın arkasında durdum. Bana dokunmasın hiçbir şey, hiçbir şey yarama merhem olmasın iyileşecekse, hiçbir şeysiz iyileşsin diye bir camın arkasında durup akan hayata ve zaman baktım.

Biz hepimiz o denli çok birlikte olduğumuz halde hepimiz yalnızlıktan ölüyoruz.