İnsan İlişkileri

Çok sîmâ tanıdım, îmâ aldım, yüzleri aklıma kazıdım. Adı anıldığında

İnsanlar sizden eleştiri isteyebilirler, ama gerçekte iltifat bekliyorlardır.

İnsanları asla değiştiremezsiniz. Aksi takdirde, önce siz hayal kırıklığına uğrarsınız, sonra deliye dönersiniz.

Yabancı, yolunun üstünde bana rastlar da, konuşmak istersen, niçin benimle konuşmayasın? Ya da ben niçin seninle konuşmayayım?

Düşmanlarımı hakettiğimden şüphem yok ta, dostlarımı hakettiğimi sanmıyorum.

Kimileri "ne çok kendinlesin, kendine acıyorsunu" çarptılar suratıma. Eğlendirici değilsem, kapkaranlığıma dayanamıyorlar. Verdiğim zekat yetmiyor mu? Söz bıçkınlığım? Alsanıza acımı siz de dev dalgalar biraz koynunuza? Soğuksunuz. Buzsunuz, benden beter!

Cimri insanları hiç sevmem. Onların topluma faydası olmaz. Yaprağı olmayan ağaç gibiler.

Kötü biri değilimdir ama seni peşin peşin uyarayım. Beni kışkırtma ve benimle alay etmeye kalkışma. Yoksa sana öteki yüzümü göstermek zorunda kalırım.

Neden bana bu kadar kötü davranıyorsunuz?

Bazı insanlar papazlara, diğerleri şiirlere gider. Bense arkadaşlarıma giderim.

Eğer biri beni aldatırsa ona ayıp. İkinci kere aldatırsa bana ayıp.

Beni en çok üzen şey: bana yalan söylemen değil, bir daha asla sana inanmayacak olmam.

Gitme diyebilecek kadar güçlü olmalı insan hayatta. Çünkü hiç kimse, kaybettiklerini unutabilecek kadar güçlü değil aslında.

Fakirlik, insanın sözde dostlarını uzaklaştırır.

Kimse "vazgeçilmez" değildir ve hiç kimse kendini vazgeçilmez sanan biri kadar "aptal" değildir.

Gülmek iki insan arasındaki en yakın mesafedir.

İnsan ne olursa olsun, kendinden küçüğüne ve büyüğüne, karşısındakinin mevkiine, işine, sanatına bakmadan, ayrım gözetmeden, güler yüz göstermeli, tatlı sözden ayrılmamalıdır.

Dünyada en güzel ve yasal rüşvet nezakettir.

Biriyle konuşup bölüşmedin mi, en güzel anılar boynu bükük öksüz çocuklar gibi kalıyor.

Her dost göründüğü gibi dosdoğru dost olmuyor.

İnsana güvenmeden düşte bile yola çıkılmıyor!

Şu üzülmesin, bu üzülmesin diye düşünüp onlar gibi bencil olamadığımız için bu haldeyiz işte.

Gerçek kardeşlik paylaşılan acıda başlıyor.

Samimi olanın hatası, samimiyetsizin doğrusundan dahi şirin gelir insana çoğu zaman.