Duygusal

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar. Sorun atlı karıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Ah! beni yaşamak öldürüyor.

Ben şehzade iken böyle kara haberler işitir de kan ağlardım. Gözlerime uyku girmez olurdu. Şimdi padişahım, hâlimi bir düşünün.

Zamanımı yitirdim, yerimi yitirdim
Gökyüzü mavisinde
Yüzünü aydınlatan bu iki mavi göz
Gökyüzü mavisinde.

Yüreğimde
taşıdığım şey,
Bizi daha bir yaklaştıracak
ya da uzaklaştıracak.

Mecnun’un kederi kaderimiz olsa, isyan ederdik.

Hasret; yaşama sevincini ayağa kaldıran, kanatlandırıp uçuran bir kıvılcım.

Gitti işte... Herkesin gittiği gibi.

Acılarımın saltanatını sürdürüyorum.

Yüreğimi sebepsiz yokluyorsunuz.

Benim talihsizliğim, taşıyabileceğimden çok daha büyük ve güçlü bir hayale sahip olmak.

Karanlık çökünce bütün yorgunluklar gibi bütün umutlar da birbirine benziyor nedense.

Bir şey gerçekten bittiğinde, her şey bitmiş gibi gelmez mi insana?

Mutsuzken başkalarının mutsuzluğunu daha güçlü hissederiz; duygular parçalanmaz, yoğunlaşır.

Ben onları hiçbir şeyden koruyamıyorum; korkum bu benim. İnsanların kalpsizliğinden.

Bütün önemli anlarımda hep yalnız olmuşumdur.

Zavallıca bir ümitti; ama üzüntüden daha iyiydi.

Nasıl da büyüdü kalbimin yarımlığı ve hiçbir yarı, tamamlayamadı bu yarımı.

Eyvah! Yaralarım ruhumu hissizleştirdi.

Ben yüreğini yitirmiş zamandan korkuyorum..

Bütün o çılgınlıklardan sonra ah yazık inanasım gelmiyor, akıllanmışım. Sanki 'o' bende ölmüş ve ben bu yüzden yorgun, suskun ve bomboşum.

Ah bir güvercin gibi kanatlarım olsaydı, Uçar ve huzurlu olurdum, Çünkü şiddeti ve kavgaları gördüm.

İnsanı sessiz kalmaya zorlayan acı onu bağırmaya zorlayan acısından çok daha ağırdır.

Biz yitirmiş olmamız gereken ne varsa yitirmişiz, ışıksız yola düşmüşüz biz.