#yokluk

Adı her yerde kendisi yok!

Bolluk nasıl bezdirirse, yokluk da öyle iştah kabartır.

Tanrı öldü. Cennet bomboş. Ağlayın çocuklar, artık babanız yok.

Çıplak ayaklı olmak, ayaksız olmaktan çok daha iyidir.

“SEN YOKTUN, NİÇİN GELEYİM...” diyen bir aşk mektubunu anımsadım.

Ya Rab bana cism ü cân gerekmez, Cânân yoğ ise cihân gerekmez.

Aslında, kendi varlığına sahip bir adalet değil, adaletsizliktir. Biri diğerinin yokluğundan kaynaklanıyor.

Hayat sevilirse de, yokluk denilen şeyin de sevilecek yönleri yok değildir.

Hiçbir şey kendiliğinden yok olmaz, böyle olsaydı var olmazdı.

Var olduğunda yok, yok olduğunda var olan şey aşktır.

Hiç, var olanın içindedir.

Her şey hiçbir şeydir, hiçbir şeyse her şey değildir.

Henüz var olmayan hiç var olmayacak anlamına gelmez. Öyleyse yok olan vardır. Var olan ise yok olmaya mahkûmsa, var olan yoktur.

Bu dünyada herkes varlığıyla bir boşluk doldurur, ancak yokluğuyla bir boşluk yaratacak hiç kimse yoktur ve olmamıştır da. Belki bazı kişiler için boşluk oluştursa da, hayatın kendisinde bir boşluk yaratmaz. Hayat geride bıraktığımız boşluğu hemen kapatır, doldurur. Hiç kimse vazgeçilmez değildir bu anlamda

Aynı anda var olan ve aynı anda yok olan bir şey varsa o da zamandır. Zaman, hem var hem yoktur; yokluğu anlamsızlaştırandır.

Ölümden neden korkacakmışım? Ben buradaysam ölüm yoktur. Ölüm buradaysa ben yokum. Ben varken olmayan bir şeyden neden korkayım?

Ölüm ne yaşayanları ilgilendirir ne de ölüleri. Çünkü yaşayanlar için ölüm yoktur. ölülerin ise zaten kendileri yoktur.

Var olduğumuz sürece ölüm ortada yoktur; ölüm geldiği anda da biz artık yokuz.

Yoktum, Varım, Olmayacağım, Umurumda Değil.

Yaşamıyor olmak hiç de korkunç bir şey değil.

Cömertlik, varken vermek değildir, yokken vermektir.

Bir varmış bir yokmuş / Masal gibi sanki / Hem lâ hem illâ imiş / Hakikat / Önce yok demeyi bilmekmiş / Edeb / Anladım bezm-i elestin sırrını / Benim ilk günahımmış illâ, / Lâ benim son günahım!

Hiçbir şey yoktan üretilemez.

Yine dudaklarımı yiyorum, tadın kalmamış.