Cömertlik fazla vermekten ziyade yerinde ve zamanında vermek demektir.

Ağaç diken, kendisinden başkalarını da seviyor.

Başkasına yararı dokunan insan en kusursuz insandır.

“Bölüşmek” ve “paylaşmak” kutsal ve keyifli bir iştir. Bölüşmesini bilin. Paylaşmasını becerin.

Allah herkese “bölüşmeyi” nasip etmez.

Hak Teâlâ, kimseye iyilik kapısını kapatmamıştır. Şunu bil ki, herkesin iyiliği kendi kudretine göredir. Bir zenginin hazinesinden bir kantar altın vermesi, bir fakirin el emeğinden bir kırat vermesi kadar olamaz. Çekirge ayağı, karıncaya ağır yüktür.

İyi davranışlar küçük fedakarlıklardan oluşur.

Yürekli insan başkalarına zarar vermektense ölmeyi tercih eder.

İyilik mesela bir direnme biçimi olur yeri geldiğinde, insana insan olduğu için yardım etmek, iyi olmak direniş bazen aslında.

Kendine ait hiçbir şeyi olmayan bir varlık nasıl cömert olabilir? Özgür olmayan bir varlık nasıl erdemli olabilir?

Erdem edinilen bir şeydir ve onu edinmek için belli hazları feda etmek gerekir.

Dünyadaki en büyük mutluluk başkalarını mutlu etmektir.

Erdem yok olduğunda yardımseverlik de kaybolur, yardımseverlik kaybolduğunda doğru davranış belirir.

Öğrenmeyi sevmeksizin cömertliği sevmek vardır ki aptalca bir saflığa götürür.

Elde edilecek bir çıkarı olduğu halde adaleti düşünen, tehlike karşısında hayatını hiçe sayan, verdiği sözü unutmayan, tam insandır.

Üstün zafer, cömertlerin, güçlülerin ve feragat edenlerin; hayat suyuna kaynak verenlerindir.

Uzaklara gidecek olan atını bağışlar.

Köpeğe verilen bir kemik yardımseverlik değildir. Yardımseverlik, siz de köpek kadar açken onunla paylaşılan kemiktir.

İnsanların en cömerti istemeden veren, en asili de intikama gücü yeterken bağışlayandır.

Ağa camiinin önünde oturan şair, Kendine yetmeyecek ekmeği, ikiye böldü.