#varoluş

Kendi varlığımın sesi olayım dedim yazık ki kadındım.

Ölüm korkusunu tüm duyularınla benliğinde hisset. Bunu yapabildiğinde kendini aşmış olacaksın. Bu dünyaya farklı gözlerle bakabilirsin.

En nihayetinde insan hayatı, bir sürü dolambaçlı yoldan geçip bir sona varmaktan ibaret.

Böyle bir ölümü de hak edecek kadar anlamsız bir hayat yaşamış olamam.

Sistemler şu tek kelimenin yırtacağı bir örümcek ağıdır: "Öleceksin!..."

Ölüm korkusu, ölümden daha korkunçtur.

Bizler birer görüşten başka neyiz ki?

Doğru, yaşamayı seviyoruz; ona alışmış olduğumuzdan değil ama sevmeye alışmış olduğumuzdan.

Ama acı bilmeyen mutluluk bir uyku; yaşamak ise ancak ölüm olduğu için var. Bir çocuk gibi ölümsüz olasın ve uyuyasın mı istiyorsun?

Biz hiçiz, aradığımızsa her şey.

Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.

Sevmeden yaşamak yaşamak değildir. Az sevmek ise sürüklenmektir.

Hiçbir ülke var olmayı durduramaz. Taşlar yürümez.

Allah için olamayacaksak olmanın hiçbir anlamı yoktur; öylesi anlamsız bir mevcûdiyettir.

İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum.

Düşünmek, ama var olmamak; işte bunu yapan kraliyet tahtına oturmuş demektir.

Gördüğüm şeylerin boyundayım ben, Kendi boyumda değil.

Özgürlük içinde yoksa, hiçbir yerde yok demektir..

Peki, kim kurtaracak beni var olmaktan?

Ben, bir tek hiçliği sevdim.

Dünya, dünya ve insanlar, insan bedeni ve ruhu, benim ruhum ve başkalarının ruhları bana acı veriyor.

Özgür olmayan insan nedir?

Birçok insan gibi benim de bir dinim yok ve dalgalarda savrulan küçük bir teknede oturuyorum.

Varolmuş şey bulunmuş ve hiçbir zaman doğru değildir. O her zaman ve yalnızca kendisidir.