#metafor

Ey ölüm, yaşlı kaptan, zaman geldi! Hadi demir alalım.

Şarap ihtiyarlık hemşiresidir.

Kendi dilini ısırsan zehirlenirsin.

Sonuç olarak, edebiyat marangozluktan farklı değildir. İkisi de gerçekle uğraşmaktır ve o da işlemek için odun kadar sert bir malzemedir.

Hava için gökgürültüsü neyse, insanın canı için hayal kırıklığı da odur.

Sallanan bir binanın yıkılması için zelzeleye lüzum yoktur.

Kadın gençken çiçekli bir mağaradır. Yaşlanınca mağaradan bir ejderha çıkar.

Dua, bizim karanlıkta Yaratıcı’yı gördüğümüz aynadır.

Bir muz ağacı olduğumu düşünüyorum.

Zihin paraşüt gibidir. Açılmazsa çalışmaz.

Hırs, bir sandalın yelkenini şişiren rüzgâra benzer; fazlası gemiyi batırır, azı da gemiyi olduğu yerde tutar.

Tanrı bir bilgisayar korsanıdır, mühendis değil.

Gençlik ilkbahar gibidir, yaşlılık ise kışa benzer, öyle bir kış ki, arkasından bahar gelmez.

Barut acısı ölüm bu Sığar mı tabutlara Sesimiz bıçak gibi Saplanır bulutlara.

Hiçbir ülke var olmayı durduramaz. Taşlar yürümez.

Bir gün öyle bir üfleyeceğim ki bu sigaranın dumanını pencereden, yerle bir olacak rutubetli duvar; bizim evden deniz görünecek.

Cinayet dediğiniz, ille kanlı bıçaklı olmaz, aşk da bir cinayettir.

İşte böyle bir şey Amerika, herkes dolara aşık. Dolar orospunun biri, herkesi aldatıyor herkesle!

Çok faşist bir yağmur yağıyor, sanırım bir kocaman şemşiyenin altında toplanmanın zamanı. Solcular kan davalı olamaz, kankardeşidirler.

Cinayet dediğin illa da kanlı bıçaklı olmak zorunda değildir aşk da bir cinayettir.

Her yıldız dingin suları zamanın. Bir düğümü zamanın. Ve her iççekiş dingin suları haykırışın.

Dedem duvar örerdi, Babam duvar örerdi, Ben duvar örüyorum, Peki hala bir evimiz niçin yok?

Benim şarkım da denizden geliyor, denize gidiyor. Ama başka bir gezegenin denizine.

Devrimcilerin artık dere olmaktan çıkıp nehirleşerek bütün dereleri kendine toplayarak deryalaşması zamanıdır.