#kayıp

Sermayeyi kediye yüklemek.

Kaybettiğimiz her saat, düşman için kazançtır.

İkinci Dünya Savaşı'nda dünya tarihi açısından önem taşıyan bir zafer kazandık. Ancak bu savaşta 20 milyondan fazla Sovyet vatandaşı öldü, 70.000 kasabamız ve köyümüz harap oldu ve ulusal zenginliğimizin üçte biri yok oldu. Savaşın yaraları artık sarıldı. Bugün Sovyetler Birliği, her zamankinden daha güçlü ve müreffeh bir ülkedir. Ancak savaşın bize verdiği dersleri çok iyi hatırlıyoruz ve Sovyetler Birliği halklarının barışa bu kadar çok değer vermesinin nedeni budur; bu nedenle partimizin ve hükümetimizin barış politikasını güçlü bir şekilde onaylıyorlar.

Asla sizi bütünüyle tatmin edecek bir kadının peşine düşmeyin, bu sizi tüketir. Hem tükenirsiniz, hem de henüz tanımadığınız öteki kadınları yitirirsiniz.

Malını kaybeden bir şeyini kaybeder, namusunu kaybeden birçok şeyini kaybeder, cesaretini kaybeden her şeyini kaybeder.

Ölümü ilk kez sevdiğimiz birine elini koyduğunda anlıyoruz.

Ben bir asker olarak, Birinci Dünya Savaşı'nda çoğu silah arkadaşımın hayatta kalamadığı bir dönemde hayatta kaldım.

Geçmişe bakarken her şeye rağmen, içimde derin bir hüzün duymaktayım. Değişen dünya ile beraber kaybolan yıllarda yalnız gençliğimiz değil, sevdiğimiz hemen her şey yok olup gitti. Bu dünya bizim dünyamız bile değil artık.

Çocuklar kendi hayal güçlerine inanılmaz derecede güveniyorlar. Çoğumuz büyüdükçe bu güveni kaybederiz.

Her ölen insan, yaşayanların bir parçasını da beraber öldürmüş olur.

Erkekler kaybettikleri şey için yas tutarlar; kadınlar sahip olmadıkları şey için.

Cesaret budur. Cesaret giderse her şey gider.

Ölüm bir birliktelikten geriye kalan yalnızlıktır.

Gitti işte... Herkesin gittiği gibi.

En fazla zamanı, zaman kazanmak isterken kaybediyoruz.

Bütün dünyayı kazanıp kendi özünü kaybetmekten acı çeken bir insana ne faydası olur?

Benliğini yitirmiş biri dünyaya sahip olsa ne fayda?

Yanlış eğitilmiş bir çocuk, kaybedilen bir çocuktur.

Yeryüzünde unutulmayan tek acı para kaybıdır; öteki acılar zamanla yatışırken bu acı giderek artar.

Kelimelere ancak istenilen bir şey yok olduğunda ihtiyaç duyulur ve eğer etrafımızdaki dünya 'gereken' her şey ile donatılmış olsaydı kelimelere gerek duyulmayacaktı. Kayıp olmayan yerde dil var olamaz.

Yeni bir cennet bulamadım ve artık eskisini de bulamıyorum.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

Bir seçim yapmaya mahkumuz ve her seçim telafisi mümkün olmayan kayıplara neden olabilir.

Erdem, ahlaksızlık yapmamakla ne kaybettiğini çok iyi bilir.