#kayıp

Bir kez kaçar uçurtman, sonra gökyüzüne küser insan.

Bir şey gerçekten bittiğinde, her şey bitmiş gibi gelmez mi insana?

Yitirilen şey geri gelmez. Ağızdan çıkan söz de öyle.

Eh, bu dünyada her şeyin bir bedeli var.

Sabır güce yol açar; ama açgözlülükteki isteklilik kayba yol açar.

Bizim mutluluk kapılarımızdan biri kapandığında bir diğeri açılır. Ancak biz kapanan kapıya o kadar çok bakarız ki açılan kapıyı göremeyiz.

Orta halli ailelerinin dört çocuğunun bulunduğu bir ulus, her yirmi yılda bir savaşa girmeyi göze alabilir. Böylece çocuklardan ikisi ölür, geriye kalan ikisi ise soyunu sürdürür.

Tiyatroda kendi kimliğimizi kaybettik.

Gerçeğimiz ne olursa olsun, sevdiğin birini yitirmenin kederi, onulmaz bir şey. Gerçek, içtenlik, güç, tatlılık, hiçbir şey acıyı dindiremiyor...

Kaybedebileceğim her şeyi artık kaybetmiştim. Kafama takıp durmam hiçbir şeyi geri getirmeyecekti.

Nasıl para kazanacağının yollarını düşünüp durduğunda bir parçan kayıp oluyor.

İnsanın söktürdüğü dişinin yeri de bazen ağrır ve ağrı hiç de diş ağrısı değildir.

Bu ıssız Anadolu mezarlıklarında ne kadar sevgili bıraktık, geçtik...

Araba kazalarıyla ilgili bir teorim var: bugüne kadar on üç tane sağlam kaza yaptım. Hepsinde de hatalı olan bendim. Ne yaralandım, ne de öldüm. Ama bütün kazalarımdan sonra arabanın içindeki bir şeyler yok oldu. Bazen bir çanta, bazen bir şişe. Bir keresinde bir Zippo yok oldu. Saatlerce aradım ama bulamadım. Ve anladım ki kaza sırasında beni koruyan görünmez bir güç var. Zarar görmemi engelliyor. Karşılığında da bana ait olan herhangi bir nesneyi alıp gidiyor.

Benim de kollarım bağlı senin kelepçenle / Sağ elim tutmuyor / Yitirdim büyümü, şiirlerim uçtu / Solum yetmiyor

Öyle özgür, öyle özgürlüğe sevdalı / İstese dağları eritirdi soluğuyla / Kıyamet dudağının iki ucundaydı / Mapusta öldü

Zaman her şeyi alır ve her şeyi verir.

Savaş, kazananla sonuçlanan bir dizi felakettir.

Her şeyden koparılma hükmünü giydik; kendi yok oluşumuz dışında her şeyden...

Biz yitirmiş olmamız gereken ne varsa yitirmişiz, ışıksız yola düşmüşüz biz.

Mutluluk bir kuş gibi uçarak gitti elden. Söndürmedi hem hiçbir şey bilgi ateşini.

Yıkmak, kazanç sağlamaz.

Evet, ben buradayım ama düşlerim gitti.

Çünkü hiç kimse kalmadı ekmeği, şarabı bölüşecek.