Bütün dünyayı kazanıp kendi özünü kaybetmekten acı çeken bir insana ne faydası olur?

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Şimdi olmazsa sen olmazsın, ama sen olmazsan şimdi de olmaz, o zaman sen zaman mısın?

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

Buradayız çünkü sıradışı bir balık topluluğu, karada yaşayan hayvanların ayaklarına dönüşecek özel bir yüzgeç anatomisine sahipti; çünkü Dünya, buzul çağı boyunca asla tamamen donmadı; çünkü Afrika'da bundan bir milyon yıl önce ortaya çıkan küçük ve narin bir tür, bugüne kadar ne yapıp edip canlı kalmayı başardı. Daha "yüce" bir yanıt için yanıp tutuşuyor olabiliriz, ama ne yazık ki yok.

Kendi içinde var olmaya çalışan, kendini bir şey zanneden ama çaktırmayan biriyim.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Ne zavallı bir görüntüsü var şu insan hayatının! Her gün, her gün gülünç denecek kadar dar bir hareket alanında hep aynı çabalara girişmek!

Düşünüyorum, öyleyse varım.

Dünyadaki gerçek yerim kendimin ötesinde bir yer oluvermişti ve bu yer benim içimde olsa bile, yeri tam tamına belirlenemezdi.

Ben benliğimle ortamımın toplamıyım.

Evet, vardın. Var olmuştun. Bir tüfekle göğsümden vurulmuş gibi hissettim.

Ben kendi mülkiyetimle ilgili bir yükümlülük taşımam, tıpkı gözümle ilgili bir yükümlülük taşımadığım gibi. Eğer onu büyük bir itinayla koruyorsam, bunu da Kendim için yapıyorum.

İnsan kişiliği zedelendikten sonra, bütün dünya onun olsa ele geçirse, neye yarar?

Benim özüm insan'dır.

Kolum yukarı kalkar olgusunu kolumu yukarı kaldırırım olgusundan çıkarırsak geriye ne kalır? İnsan kalır.

Ben her nesneyle nesnel olarak karşılaşır, ama ben'le karşılaşmaz.