#insan

Züppelik yok olursa gülünçlük mahrum kalır.

Sadece belirsizlik içinde
Tümüyle çıplak ve hayattayızdır.

Bu yüzyılda yeni bir inanç doğmuştur: Doğayı insana karşı korumak.

Dünyada herkes en büyük acıyı kendilerinin çekmiş olduklarını sanırlar, oysa bilmezler ki hayatta en büyük acıyı ben çekmişimdir.

İnsan, cehaletinin çözmesine mani olduğu bilinmeyen sebeplere, şaşırtıcı etkilere daima saygı duymuştur. Tabiatın molozlarının üzerine hayali bir kutsalın dev heykelini dikmiştir.

Daima çocuk kalan insanlar vardır. Hülyalı denebilecek bir durumdadırlar; adeta benlikleri çevrelerindeki evren sızıyor veya evren benlikliklerinin içinde emiliyor gibi hissederler.

İnsan; geçiciliğe ve çürümeye isyan eder. Yok olduğunu hayal edemez; hem gelecekte hem geçmişte yaşar; o anda neyse değil, olageldiği ve olacağı şeydir.

İnsan, şimdi var olduğunu bildiği kadar bir zamanlar var olmadığının da bilincindedir; o hâlde varoluşunun bir sebebi var demektir.

Özetle, insan, cehaletinin çözmesine mani olduğu bilinmeyen sebeplere, şaşırtıcı etkilere daima saygı duymuştur.

İnsanlar büyüdükçe bu yetenek genelede azalır ve mekanik ve alışkanlıkla hareket eden bireylere dönüşürler.

İnsan yapımı bir Tanrı, kendini insanlara tanıtmak için elbette yine insanlara ihtiyaç duyacaktır.

İnsan büyük tutkuları olan bir varlıktır, “hem önceye hem sonraya bakar.”

İnsanın kibri güçlükler karşısında katılaşacak şekilde tasarlanmıştır.

Onu anlamak için o olmak gerekir.

Yüzleşme noktasında ne mutlak cahiller ne de yetkin bilgeler vardır; sadece halen bildiklerinden daha fazlasını öğrenme girişimi içindeki insanlar vardır.

Düşünmek insanların hiçbir şey yapmadıkları zaman yaptıkları şey.

Zihnin varlığı: İnsanın içindeki küçük insan.

İnsanın en derin bakışları boşluğa yönelir.

Sertlik, bir çeşit ahmaklıktır.

Oysa, emek vermeden insanca bir yaşam elde edilemez.

İnsan ancak layık olana karşı iyi davranır, saygı gösterir.

İnsanı olduğu gibi değil, olabileceği gibi vermek isterim.

Tutkulardan ve arzulardan yoksun bir insan, insan olmaktan çıkar.

Madde ve ruh, bir ve aynı şeydir. Hareket ve madde, evrenin temelidir, insan, duymak, düşünmek ve eylemde bulunmak özüne sahip olan maddeden yapılmıştır.