#hayatın anlamı

Eğer bir kişi yedi yaşındaki inançları ile otuzyedi yaşında kendini hâlâ iyi ve mutlu hissedebiliyorsa, bu kişi ömrünü boşa harcamış demektir.

Tüm insanlar bu dünyayı sadece ziyaret eden benlikleriz.

Gezip görecek, hayatın tadını çıkaracak, sonra da yatıp öleceksin...

Felsefe, lüks değildir. Biz bir gereksinme yüzünden felsefe yaparız; çünkü yaşamımızın anlamı karanlıktır. Bu gün bu karanlığı en sıradan insan bile duyuyor. Eskiden din, iman bu karanlığa ışık getiriyordu. Bugün bir aydınlanma çağında yaşıyoruz: Yaşam bilmecesine din ve geleneklerin bulduğu yanıtlar gönüllerimizi artık kandıramıyor. Bugünün insanı ışığını artık kendisi bulmak zorundadır. Bireysel yaşamlar üzerine çöken bu karanlığın içine uluslar ve kültür çevreleri de çekilmiştir.

Neden buradayız bilmiyorum, ama eğlenmemiz için olmadığı kesin.

İnsan şu dünyada tüm vaktini öldürmeye ya da tapınmaya harcıyor, hem de ikisini aynı anda: Senden nefret ediyorum!

Bunalıma girmek ve kendi varlığınızın dışında evrene anlam atfetme ihtiyacı duymak yerine kendi anlamınızı kendiniz yaratın ve güneşin altında geçirdiğiniz şu kısa andan keyif alınız.

Artık neyiz, kimiz, nerede yaşıyoruz, nereden gelip nereye gidiyoruz sorusunun sorulması lazım. Biz hippilikten geliyoruz.

Ölüm, anlama örüntüsünün bağlarını aniden koparır atar.

Hangisi daha iyi? Öğrenmeden ölmem mi, öğrenip de ölmem mi?

Birazcık eğlenemeyeceksem deli olmanın ne anlamı var?

Mutluluğun sırrı yapılacak bir şey.

Canlı bir varlık olmaktan başka şeyin önemi yoktu.

Hangi fikir için, hangi insan için hayatımı riske atmaya hazırım?

Komşularımızı eğlendirmek ve sıra bize geldiğinde onlara gülmek dışında ne için yaşarız?

Ekmek parçasını sadece ekmekle yaşayanlara bırakalım.

Sanırım hiçbir şey için burada değiliz. Biz sadece evrim ürünleriyiz. "Bir amacın olduğunu düşünmüyorsan hayatın çok kasvetli olmalı" diyebilirsiniz. Ama iyi bir öğle yemeği bekliyorum.

Eğer kişisel bir tanrıya inanmıyorsanız, hayatın amacı ne sorusu sorulamaz ve yanıtlanamaz olacaktır.

Hayat sıkıcı ve anlamsız. Büyük umutlarla başlıyoruz, sonra çuvallıyoruz. Hepimiz bir gün büyük sorulara cevap bulamadan öleceğimizi keşfederiz. Hayatımızın gerçeğini farklı biçimlerde yorumlayacak dolambaçlı düşünceler geliştiririz, bedenimizle büyük şeylere, gerçek şeylere dair kayda değer bir bilgiye uzanmaksızın.

Yaşayacak bir 'niçin'i bulunan, hemen her 'nasıl'a dayanabilir.

Sadece iki kez yaşarsın. İlki doğduğunda başlar ikincisi ise ölümün yüzüne baktığında.

Sanırım temel olarak insan hayatının sadece ürün tüketmekten ve çöp üretmekten ibaret olmadığını hissetmek istiyor.

Çalışmak yaşadıklarımızdan çok daha fazlasıdır, o bize yaşamın kendisini verir.

Anlamsız şeyler beni tüketiyor.