#geçmiş

Ben nisan aylarını çok severdim, Oysa geçip gitti nisanlar, Beni öldürdüyse insanlar öldürdü, Yaşattıysa insanlar.

Ben artık eski avlularda yıkıyorum, Bir morgun kenarında unuttuğum yüzümü.

Zaman bir su gibi akıp, Bütün acıların gözlerini oyardı.

Geçmişi değiştiremezsin, fakat gelecek daima elindedir.

Ve sen, yaşlı beyefendi, bir zamanlar başardığın bize anlatıldı.

Geçmişte olan, gelecekte olan hiçbir şey yoktur; her şey vardır sadece, şu an içinde varlık sahibidir.

Bilge insan, geçmişin neslinden gelmesine rağmen, geleceğin ebeveyni olduğunu hatırlamalıdır.

Zaman nehir gibidir. An’ı yaşa, geçen su bir daha gelmez.

Bilgelik dediğimiz şey, geçmiş çağların tüm bilgeliğinin sonucudur.

Her şey tamamıyla kaybolunca; insan bir zamanlar çok mutlu olduğunu anlıyor.

Yarayı yeniden deşmek, ıstıraba yeni bir ıstırap eklemek neye yarar?

Geçmişimiz bizi izler, yolu üstünden topladığı şimdiyle durmaksızın büyür.

İçinde yaşanılan an, geleceği kemiren geçmiştir.

Geçmiş tecrübelerin tüm hatıralarını içinde öldür. Geriye bakma, yoksa kaybolursun.

Biz onları hatırladığımız için değil , onlar bizi unutmadıkları için vardır hatıralar.

Bazı yerler vardır, bazı köşeler vardır, bazı binalar vardır, hatta bu binaların odaları vardır, insanı alır elli, atmış yıl öncesine götürür.

Biliyorsun. Herşeyi yok edemem, Anlamıyorsun. Geçmiş silinmiyor.

Anılarını ustaca bir yerlere saklasan, iyice derine gömmüş olsan bile, o anıları yaratan geçmişi silemezsin.

Kaybedebileceğim her şeyi artık kaybetmiştim. Kafama takıp durmam hiçbir şeyi geri getirmeyecekti.

Geri denebilseydi bile, büyük olasılıkla kendimizi hiçbir zaman başladığımız yerde bulamayacaktık.

Hayal kırıklığı ve yalnızlık yılları. Ve sessizlik. Duygularımı içime hapsettiğim, dondurulmuş yıllar.

İnsan ne denli uzağa giderse gitsin, yine de kaçamayacağı şeyler var.

Ama geri dönüş yoktu. O dünyaya hoşçakal demiştim bir kere.

Hatıralar hem içini ısıtır, hem de seni parçalara ayırır.