#geçmiş

Değişim hayatın kanunudur. Ve sadece geçmişe veya şimdiye bakanlar, geleceği kaçıracaklarından emindir.

Geçmişe karşı suçu düzeltmek için aramayalım. Gelecek için kendi sorumluluğumuzu kabul edelim.

Geçmişi yok etmemize gerek yok. Zaten gitti.

Üç bin yılın hesabını görmeyen karanlıkta yolunu bulamaz, körü körüne yaşar ancak!

Katlanılmış acıların anısı bir zevktir.

İnsan duygusal belleğinde kayda geçmiş “anı”ları tekrar tekrar hatırlayarak acı çeker. Bu yüzden de geçmişte yaşar. Geçmiş ve Gelecekte yaşayan kişi de an’a dikkatini veremez. An’da kendisini, “şimdi ve burada” yaşayamaz. Farkındalık ışığını an’a yöneltemeyen kişi, bir an sonra geçmiş olacak anların karanlığında kalmaya kendisini mahkûm eder. İşte bu karanlık, cehaleti, bencilliği, bağımlılığı doğurur. An’da tüm farkındalığımızla dolu dolu yaşadığımızda hiçbir eksiklik kalmayacağı için bir an sonra “geçmiş” olacak bu an, eksikliği tamamlamak için bizi kendisine geçmişe doğru çekmez. Ve biz yeni bir An’ı deneyimlemek üzere tümüyle özgür oluruz.

İnsanın geçmişte yazdığı kitaplarda iki sürpriz vardır: İnsan onları bir daha yazamaz ve yazmak istemez.

Geleceğin geçmişin insanları tarafından inşa edilmesini dileyebileceğimiz belirli anlar vardır.

Çocukların ne geçmişi, ne geleceği vardır. Şimdiki zamanı yaşar onlar.

Tarih bize yapacağımız hataları öğretir.

Geçmişte kalmış bir aptallığı ara sıra hatırlamak acı verici olsa da faydasız değildir.

Geçmiş veya gelecek yoktur; sadece sonsuz bir şimdi vardır.

Tarih benim uyanmaya çalıştığım bir kabustur.

Din, Francis'e göre geçmiş kuşaklara ait bir hata idi; günümüzde de sürdürülmesi gereksizdi.

Bir kere olmuş olan her zaman için mümkündür.

Birçok insan dünden şikayetçi. Bizim dünü değiştirecek gücümüz yok. Ancak şu an veya 30 yıl sonrası bizim kontrolümüzde. Kendinizi değiştirin, ufak adımlar atın ve 10 yıl boyunca kararlı olun.

Yeni bir cennet bulamadım ve artık eskisini de bulamıyorum.

Gelecek, bugünü anlamak için geçmişten daha iyi bir anahtardır.

Dünya tarihi, ancak son bölümünü bildiğimiz bin ciltlik bir kitaptır.

İnsan, çocukluk korkularını bir ömür boyunca içinde taşıyor.

Şimdi ferahladım, kilometreyi sıfırlıyorum, tahtayı siliyorum.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

Hiçbir şeyi kolay kolay unutmam. Benim trajedim de bu.

Mazi neler yutuyordu neler! Kederlerimizi, götürdüğünden ziyade sevinçlerimizi de gömüyordu. En büyük filozoflarımız bile geçmişle gelecek akımları arasında bizi sürükleyen şimdiden doğacak saadetleri bekleyerek yaşamıyorlar mı? Hayatın aldatıcılığında öyle bir sihir var ki, gelecek zaman, çektireceği bütün felaket ve uğursuzlukları tesirli bir söyleyişle yüzümüze bağırsa, yine maksadının korkunçluğunu anlamak istemeyeceğiz.