#alışkanlık

İnsan düşündüğü gibi yaşamazsa, yaşadığı gibi düşünmeye alışır.

Alışkanlıktan daha büyük bir şey yoktur.

İnsanlar tekrar tekrar mutsuzluklarını anlatıp duruyorlar. Hatta abartıyorlar bile, süslüyorlar, büyütüyorlar. Olduğundan daha kötüymüş gibi gösteriyorlar. Neden? Riske atacak hiçbir şeyin yok. Ama insanlar bilinene tanıdık olana yapışıp kalıyorlar. Tek bildikleri mutsuzluk bu onların hayatı. Kaybedecek bir şey yok ama kaybetmekten de çok korkuyorlar.

Hep acıyla doğarız, bizimle büyür, zamanla alışırız; kol bacak sahibi olmak kadar olağanlaşır acı çekmek.

...beni bir gün unutacaksan bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma derdi boş yere mağaramdan çıkarma beni alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna tedirgin etme beni..."

Umutla yaşamaya çalışın. Umut etmek, bir alışkanlık haline geldiğinde, mutlu bir vicdan haline sahip olmayı başarabilirsiniz.

Sabahları uyanır uyanmaz kafam çalışmaya başlar.

Doğru, yaşamayı seviyoruz; ona alışmış olduğumuzdan değil ama sevmeye alışmış olduğumuzdan.

Bir çocuğun okuma alışkanlığı kazanmasına yardım eden, ona kendi derinliğini ve sürekli ihtiyaç duyacaklarını okutan herhangi bir kitap bir çocuk için iyidir.

Pişmanlık alışkanlığın öldürdüğü geçici bir duygudur. İşlenilen tek bir cinayet vicdanımızı sızlatabilir. Ama cinayet çoğalınca, onlarca yüzlerce kez tekrarlanınca vicdan susar.

Bir kez suç işlendikten sonra ve özellikle de bundan mutlu olunduğunda durmak pek mümkün değildi.

İnsanlar, çocukluklarının, uluslarının ve yaşlarının hatalarını, onları çürütmek için gerekli olan gerçekleri kabul ettikten sonra hala devam ettirirler.

Bir alışkanlığın devamlılığı genellikle saçmalığıyla doğru orantılıdır.

Hepimiz alışkınız güçlüklere acılara. Çile çekmek bizim doğal ortamımız. Elbise gibi giyeriz onu , onunla soluk alırız.

Kitaplara da insanlara davrandığımız davranırız. Onlardan hep bizleri alıştırmış oldukları şeyi bekleriz.

Gönül Yarası’nı izlerken, mesela, dışarı çıkıyorlar, tekrar giriyorlar, telefonla konuşuyorlar, yemek yiyorlar... Onlar alışkın yedi saat falan film seyretmeye. Salon dolu ama bu arada. Evlerindeymiş gibi izliyorlar.

Eğitim sayesinde yeni fikir öncüleri ve yaratıcı dehalar değil müritler taklitçiler ve alışkanlıklarından vazgeçemeyen insanları yetiştirilir.

Güven ve alışkanlık, özsaygı ve iyi hissetme halini desteklemektedir.

Güzellikler paylaştıkça değerlenir, kötülükler çoğaldıkça kanıksanır.

Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.

İsa yirmi yıl önce öldürülmüş olsaydı, Katolik okulundaki çocuklar boyunlarına haç değil, küçük elektrikli sandalyeler asacaklardı.

Ağaç yaşken eğilir.

Et yiyenlerin tıpkı sigara-tütün alışkanlığı olanlar gibi bu bağımlılıktan kurtulmaları için tedavi edilmeleri gerekir.

Artık tek başına yaşamanın tiryakisi oldum.