Alışkanlıktan daha büyük bir şey yoktur.

Alışkanlıktan daha büyük bir şey yoktur.

İnsan alışkanlıklarıyla zincirlenmiştir.

Neden bana bu kadar kötü davranıyorsunuz?

Bazen insanın kendisini yönetmesine güvenilmemesi gerektiği söylenir? O zaman insanın başkalarını yönetmesine güvenilebilir mi? Veya insanı yönetmesi için krallar kılığına bürünmüş melekler bulabilir miyiz? Bırakalım bunun cevabını tarih versin.

Önce tepki gösterir sonra düşünürüz, ama önce düşünmüş sonra tepki göstermiş gibi yaparız.

Metabolizması hızlı olanlar acımasız ve/veya saldırgandır, yiyecek bulmak peşinde her biri saldırmaya alışmıştır çünkü.

İnsanlar tutumlarını ve davranışlarını çıkarları değiştiği oranda hızla değiştirirler.

Yalan her yerde ve birçok insan, yalansız bir hayatın neye benzeyeceğini bile akıllarından geçiremiyorlar.

İnsanoğlu merak etmeyi sever ve bu da, bilimin tohumudur.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

Binlerce ölü ortaya çıkartan bir savaş çarpışmasına karşılık olarak, bir laf ya da ufak bir hareket çoğu zaman kişinin karakteri hakkında daha derin anlayışlar ortaya çıkartır.

İyiliksever olmakta istisna ya da asalet içeren bir şey olmadığını düşünürüm. Diğer türlü davranışlar beni şaşırtır.

Hep acıyla doğarız, bizimle büyür, zamanla alışırız; kol bacak sahibi olmak kadar olağanlaşır acı çekmek.

İnsanlar, çocukluklarının, uluslarının ve yaşlarının hatalarını, onları çürütmek için gerekli olan gerçekleri kabul ettikten sonra hala devam ettirirler.

Bir insanın hayatının ikinci yarısı, ilk yarıda kazanılan alışkanlıkların sürdürülmesinden ibarettir.

İnsanlar mantıksız bir sürü şey yapıyorlar.

Su akacağı ilk meyilli alana doğru yönelir. Yokuş yukarı çıkmaya çalışmaz. Beyin de böyledir, nasıl alıştırırsanız öyle tepki verir.

İnsan, alıştığı gürültüyü bile arar.

Önce biz alışkanlıklarımızı oluştururuz, sonra da alışkanlıklarımız bizi oluşturur.