#acı

Ey yangınlarla boğuşan yüreğim, Dayanabilirsen eğer gel de dayan.

Acılar türkülerde uzanır gider, Özlemler gözlerde süzülür gider.

Acı yitirilmiş bir baba mıdır? Ağıt yenik düşmüş bir sevinç mi.

Acıya kurşun işlemez artık, Ölüm bile bu acıyı cellat bilmiştir.

Ölmekten daha zordur çünkü, Ölümleri yeniden yaşamak.

İki nehrin arası baştan sona yangındır artık.

Gönlü yorguna, Her şey ölüm kadar acı.

İnsanlık adına yüreğin bir başka kanar.

Acılı yağmurlarla düşmüşüm yere.

Yüreğim şimdi bir yangın yeri.

Tatlı şeyler, sonu iyi biten acılardır.

Acının ödülü tecrübedir.

Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa özün bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor.

Her yer karardı, ama gözümün patladığını anlamadım, birazdan geçer zannettim.

Ayağı kayan bir çocuk kadar şaşkınım, bilemedim düz yolda yürümenin imlâsını. Kanayan dizlerime bakıp da ağlamayı öğrenemediğim gibi.

Bunca acıyı bunca aşkı nasıl da sığdırmışsın yüreğine istersen al köy kendi ellerinle ...fırtınaları da sen yüreğin kadar büyüksün unutma.

Şimdi beni uçurumdan atsan, düşene kadar aklımdaki tek şey; sırtıma değen ellerin olurdu.

Ve hala hesabı tutulmamış acılarla yüklüyüz.

Çünkü biz fazlasıyla ödedik acının bedelini.

Yaralarınla soluk al, Yaralarınla yaşa.

Acılar bitecek bir gün.

Ne çok yürüdüm şu dünyada Ne kadar az yol aldım Acının alfabesindeyim daha.

Vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların Ölümünü gördüm.

Yurdum gibi yaralıyım.Ne eksik, ne fazla.