Bunca acıyı bunca aşkı nasıl da sığdırmışsın yüreğine istersen al köy kendi ellerinle ...fırtınaları da sen yüreğin kadar büyüksün unutma.

Çıraydım, tutuşturdun beni, ağulu bir solukta üfleyip söndürdün şimdi de; kara kara tütüyorum.

Sana inanmışlığım bir büyük olaydır.

Bizi yaşamanın ağır yükünden ve ıstırabından kurtaran tek sözcük sevgidir.

Ben senin gözlerinin yalan dolan bakışlarını bile sevdim.

İnsan sadece en derin acısının yankısı olan birini sevebilir.

Ve sonsuza kadar hoşçakal! Sonsuza dek! Ah, efendim, insan severken bu zalim sözün kulağa ne kadar korkunç geldiğini hayal edebiliyor musunuz?

Hayata, yalnızca aşkın yarattığı canlı hevesle katlananlar, onun kıyıcı, yıkıcı tanesiyle vuruldukları gün artık dünyayı görecek gözleri kalmaz.

Gözlerim dost eliyle kör olmuştu.

Neden birini çok sevmek, aynı zamanda o insanı derinden yaralamakla aynı olsun ki? Yani eğer öyleyse, birini çok sevmenin ne anlamı var ki?

Hangi acı sevmenin verdiği acıdan daha asil daha değerlidir.

Ve Yaralarım Aşktandır.

Halkın sevgisine hiç güven olmaz. Bugün ayağını öper, yarın da aynı ayağına ip bağlayıp seni ağaca asar.

Canımın acısıydın. Ben bir tek o canı unutmamak için her şeyi hatırlamıştım.

Yalnız seninim. Ve yalnız beni düşündüğün müddetçe aşkımızın ömrü ebedîdir. Büyüyü ancak ihanetin bozar. Manevî ihanetin. Bir an için gözbebeklerinde raksedecek herhangi bir yabancı hayal... O zaman bu rüya bir kabusa döner ve bir uçurumun kıyısında uyanırsın.

Aşkın kendisini oldum olası sevdiğimi biliyorum. Çok ufak yaşlarıma kadar gittiğimde de görebiliyorum bunu. O duygu içerisinde olmak bana güven veriyor, yaşadığımı hissediyorum.

Burada yağmur yağıyor ama sen şemsiyeni almadan gel yine de. özletiyor bu çılgın sağanak seni sırılsıklam özletiyor biliyor musun.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölürbir nehir gibi susarım yüzünün deltasında.

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür bir tufan olurum sustuğun her yerde.

Öyle güzel bakma çocuk, Cenneti gördüm diyorum, Delisin diyorlar.