Şimdi beni uçurumdan atsan, düşene kadar aklımdaki tek şey; sırtıma değen ellerin olurdu.

Gözyaşlarının bir kutsallığı vardır. Zayıflığın değil gücün simgesidirler. Yoğun acının ve tarifsiz sevginin elçisidirler.

Çıraydım, tutuşturdun beni, ağulu bir solukta üfleyip söndürdün şimdi de; kara kara tütüyorum.

Bizi yaşamanın ağır yükünden ve ıstırabından kurtaran tek sözcük sevgidir.

Savaşlardan daha güçlüdür aşk.

Istırabın dağladığı sevgi kuvvetlidir.

Şîrler pençe-i kahrımda olurken lerzân; Beni bir gözleri âhûya zebûn etti felek.

Gerçek sevgi, zamanın tüm zorluklarını yenmeye güçlüdür.

Sevgi her şeyin efendisi ve hepsinde aynı.

Sevgi her şeyi fetheder. Omnia vincit Amor.

Sevgi dolu bir yüreğin sahibi olduğumuz gün, güneşi bile fethedebiliriz.

Aşkın en acımasız yani; ağzından çıkmaya cesareti olmayan sözlerin, yürekte fırtınalar koparmasıdır.

Uzun vadede hiçbir erkeği, bize hükmeden bir erkeği sevdiğimiz kadar sevemeyiz.

İnsan sadece en derin acısının yankısı olan birini sevebilir.

Ve sonsuza kadar hoşçakal! Sonsuza dek! Ah, efendim, insan severken bu zalim sözün kulağa ne kadar korkunç geldiğini hayal edebiliyor musunuz?

Hayata, yalnızca aşkın yarattığı canlı hevesle katlananlar, onun kıyıcı, yıkıcı tanesiyle vuruldukları gün artık dünyayı görecek gözleri kalmaz.

Neden birini çok sevmek, aynı zamanda o insanı derinden yaralamakla aynı olsun ki? Yani eğer öyleyse, birini çok sevmenin ne anlamı var ki?

Hangi acı sevmenin verdiği acıdan daha asil daha değerlidir.

Aşk, ülkesini kılıçsız idare eden bir kraldır.

Ve Yaralarım Aşktandır.