Sezen Aksu

Kalbini bozmayan, bozar aklını.

Kadın, çocuk, hayvan, engelli ve çevre hakları. Bunlar laf ebeliğiyle, şişinmelerle, göz boyamacı kafa tutmalarla insanlık vicdanında giderek azalan notlarımızı yükseltebilir mi? Aynı dersten, yüz yıl çakmak sadece ayıp değil, ahmaklık da değil mi?

İyi ki aşk var dünyada.

İnsan karar verince öldürmeye birini, gerekçe bulur önce ikna eder kendini.

İlk kim bozdu sonsuz uyumu?

Her gün bir şey daha biter, giderek acı vermez biten şeyler.

Her insan biraz romandır, kahramandır, biraz yalandır.

Güz ayrılık taşır.

Güçlü olanın güçsüzü maddi manevi tanklarla, tüfeklerle acımasızca ezip geçtiği, hukukun -ama sana, bana amcamın kızı Süheyla’ya göre değil, evrensel kriterlere göre hukukun- üstünlüğü olmadığından gücünü, dolayısı ile mezalimini, Allah yarattı demeden artırdığı bir düzenden söz ediyoruz.

Gönlüme gül verme sakın, koparanlar var.

Düşündüm ki dünyaya gelirken de tektim.

Düşlerle gerçekler ayrı ayrı yaşar.

Dil söylemez yüreğin harbini.

Dikensiz bir hayat olmaz ki.

Dalda muhabbette kumrular, bana ayrılığı sordular. Dedim afet, yangın, dedim kar. Dedim adet aşkı vururlar.

Bizim zamanımızda her şey şahaneydi.

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Bir selam lütfet, bu ne çok hasret? Gel barışalım artık.

Bir hayat yetmez büyümeye.

Ben senin gözlerinin yalan dolan bakışlarını bile sevdim.

Bazı şeyler var ki söylenmiyor, biz seninle sözleri susarak aştık.

Bazen kendimizi çok gelişmiş bir bilgisayar, vicdanı da Allah'ın çipi olarak düşünürüm ben.

Bütün büyük dönüşümler, hayata vicdan gözüyle bakan vicdanlı insanların gücüyle gerçekleşir.

Aşkları da vururlar, şarkıya şiir olur. Adanır anısına kanayan sevdanın.