Sezen Aksu

Yıllar birer birer eskiyerek değiştiler. Oysa bir zamanlar çocuk gibi mahsun ve gençtiler.

Yedi kat eller yakınım oldu. Gel kavuşalım artık.

Yaşamak dediğin oğlum, zor sanat.

Yaşam kimine daha çok şans tanır ve eşitlik bozulur. Yaşamın herkes için eşitlenmesi, insanın en kutsal amacıdır.

Yakala saçından tut hayatı, çevir yüzüne, öp, öp.

Üzgünüm, koruyamadık aşkın ahengini.

Unutur mu kalp aslını, azınlığını aşkın?

Unutulmuyor deme sakın, unutanlar var.

Tesellisi çok zor sözün.

Soğuk yenir kin, ihanet intikamsız kalmaz.

Sofrandaki kırıntılar kadar bile mi olamadım?

Sıradan izler bırakır en tutkulu aşklar.

Sevmenin de sevilmenin de bir bedeli var, aşar tenimizi.

Sen aklı, ben ise aşkı seçtim.

Savaşlardan daha güçlüdür aşk.

Önce insani sonra toplumsal sorumluluklarla elini taşın altına koyanların, koymaya hazır olanların en değerli mücadelesi eşitliktir.

Onların kendi hikâyeleri yok, onlar sadece seyirci dünyada. Aşksız, yaşsız, hasarsız bir diyarda.

Neyi ne zaman öğreneceğimizi, ne zaman içselleştirebileceğimizi kestirmek mümkün değil. Bu yüzden bende herkesin son ana kadar kredisi vardır.

Kurallara kurban ettik tüm aşkları.

Korktuk evet cezalanmaktan ki vazgeçtik sevdalanmaktan.

Kimseyi aldatma, ihanet onarılmaz.

Kimse kimseden üstün değil.

Kimse kendini seçerek dünyaya gelemediğine göre, insanı insandan üstün tutmamızı gerektiren hiçbir veri yoktur.

Kendini seçemiyorsun, bırakıp kaçamıyorsun. Yazmadığın bir hikâyede, uzun ya da kısa vadede az biraz keşfediyorsun.