Sait Faik Abasıyanık

İnsanoğlunu aldatmak bir zeka sayılmaz ki. Bence zeki adam çabuk kanan adamdır.

Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek bir insanı sevmekle başlar her şey. Burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor.

Sevmiş sevilmemiştim.

Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey.

O güzel pişmanlık hissi çocuklukta kaldı. Şimdi nerede?

Doğru, yalnız hayalle geçiniyorum; ben yalnız hayal kuruyorum...

Ben kendim, kaç defa, dakikalarca, yol soracak adam seçemediğimi hatırlıyorum.

Kendi peşimi bile bıraktım.

Milyonluk şehirlerde de yaşasa, insanoğlunun içinde yalnızlık, kendi içine çekilme, sinme günleri doludur.

İyi adam pişman olan adamdır.

Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyecekiniz. Günün birinde yol kenarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak.

Eksikliğimi beni kaybettiğinde anlayacaksın.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

İnsanı dolu günleri değil, boş günleri dolduruyor...

Yeniden doğulmaz. Doğsan bile ne olacak?

Ben bayrakları değil insanları severim.

Ne söylesem boş, ne söylesem anlatamam artık, iyisi susayım, bitireyim hikayemi.

Kuşları boğdular, çimenleri söktüler, yollar çamur içinde kaldı.

Seyahatler çekiyor içim.

Eğer doğduğun zaman Havra kapısına bırakırlarsa Yahudi olursun, Cami kapısına bırakırlarsa Müslüman, Kilise kapısına bırakırlarsa Hristiyan olursun.