Haydar Ergülen

Küsecek kadar sevmeli insan birini o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu demeli o varken de kimseye küsmemeli.

Kedilerimin kardeşiyim, inceliği ve mahcubiyeti onlardan öğrendim. Beni turnasız türkülerin beni solgun bir kedinin kalbinde unuttular.

Tren, uçak gibi üstümüzden, vapur gibi kıyımızdan geçmez, tren içimizden geçer, o yüzden böyle yakındır bize.

Artık ne sevmek istiyorum nede sevilmek. Çünkü hep yarım kaldı sevmelerim, ve hep sahteydi sevilmelerim.

Sizde fazla mavi var mı, fazla bir gökyüzü, fazla bir cumartesi , fazla bir gülüş? Sizde fazla bir hayat var mı?

Ben başkasının yalnızlığı olsaydım bir anı olurdum kendinden başka kimseyi terk edemeyen.

Biz onları hatırladığımız için değil , onlar bizi unutmadıkları için vardır hatıralar.

Dilde kardeşlik vardı da Bir kanatlık yer yoktu Kimsenin kalbinde konacak!

Dağlar, insanlar ve hatta ölüm bile yorulduysa, şimdi en güzel şiir, barıştır.

Ay nice batsa da, meğer insanlar kadar karanlıkta bırakmazmış kimseyi.

Unutmak, her zaman alçaklık değildir çünkü, bazen de bağışlamaktır.

Yüreği uzaklıklar değil, bazende göze alamadığımız yakınlıklar acıtır.

Nereye gitsek şehir, kime gitsek bir uzaklık kalıyor, kendimize.

Sen içimden geçen yolculuksun, ben içimden geçemem.

Göze alamadığım bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin.

Ah bu şairler; kelime yorulmasın diye gönül yorarlar.

Bir kuş kadar olamadım, iki kanat bulamadım.

İnsan bazen en çok kendinden yorulur.

Aşkı geçtik, gözlerini açabilirsin.