Füruğ Ferruhzad

Ve Yaralarım Aşktandır.

Ve sevgi, ölüm kadar ağırdır.

Ve bu dünya öyle insanların ayak sesleriyle doludur ki seni öpüyorken kafalarında seni asacakları urganı örüyorlar.

Ne tuhaf bir dünya. Kimsenin işine karışmıyorum. Kimseyi incitmiyorum ve Her an kendimleyim, Böyle olunca herkes beni kurcalıyor..

Nasıl da büyüdü kalbimin yarımlığı ve hiçbir yarı, tamamlayamadı bu yarımı.

Kalbimi sevgine öyle bir bağladım ki bir daha Başka sevdalı bir yürek istemiyorum.

Kalbe dokunmasını biliyorlar, ama kırarak...

Eyvah! Yaralarım ruhumu hissizleştirdi.

Eğer aşk varsa zaman ahmakça bir sözdür.

Ben yüreğini yitirmiş zamandan korkuyorum..

Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum okyanusta yaşayan ve yüreğini tahta bir kavalda usul usul çalan küçük hüzünlü bir peri geceleri bir öpücükle ölen ve sabahları bir öpücükle yeniden doğacak olan…

Bütün o çılgınlıklardan sonra ah yazık inanasım gelmiyor, akıllanmışım. Sanki 'o' bende ölmüş ve ben bu yüzden yorgun, suskun ve bomboşum.

Ah bir güvercin gibi kanatlarım olsaydı, Uçar ve huzurlu olurdum, Çünkü şiddeti ve kavgaları gördüm.

Acımasız toplum tüm acımasızlığını kadına yöneltiyordu. Gelenekler her yönden onu bastırıyordu.

İnsanı sessiz kalmaya zorlayan acı onu bağırmaya zorlayan acısından çok daha ağırdır.

Biz yitirmiş olmamız gereken ne varsa yitirmişiz, ışıksız yola düşmüşüz biz.

Bir pencere yeter bana bir tek pencere, bilince ve bakışa ve suskunluğa.

Hangi yaşta ölürsek ölelim, tamamlanmamış cümlelerimiz olacak.

İnsan ne kadar az umarsa yaşamında bir o kadar daha rahattır.

Benim payıma düşen, anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir.

Yaşam belki bir urgandır, bir adamın daldan dala kendini astığı.

Kurumsallaşmış iktidarın olduğu her yerde sansür de vardır.

Çocukluğum beni görse ne yaptılar sana böyle diye ağlardı.

Ben Kendimi yaşamdan pek bir şey ummamaya alıştırdım.