Ali

Mü’min kişi gününü üç zamana ayırır: Bir bölümünde Rabbiyle münacat eder (O’na ibadet eder); bir bölümünde kendi nefsini muhasebe eder; bir bölümünde de helal ve güzel lezzetlerle meşgul olur.

Mümin, kardeşlerine karşı ululanmaya, ona güler yüz göstermemeye başladı mı, ondan ayrıldı demektir.

Makamın, benim nazarımda keçi sümüğü kadar değeri yoktur.

Mazlumun zalimden öcünü alacağı gün, zalimin mazluma zulmettiği günden daha çetindir.

Malın doğru olmayan yerde harcanması savurganlık ve israftır. Bu sahibini dünyâda yüceltir, ama âhirette alçaltır; insanlar arasında onurlandırır, ama Allah katında küçültür.

Kıskançlık, acizliğin isyanıdır.

Kudret altında olan her aziz, zelildir.

Kötülükte bulunanları iyilik edene mükâfat vererek payla, yola getir.

Korku ümitsizliğe eş olmuştur; utanç mahrûmiyete. Fırsat bulut gibi geçip gider; hayırlı fırsatları elde etmeye çalışın.

Kişinin kendini beğenmesi, aklının zayıf olduğuna delalet eder.

Kişinin değeri yaptığı bağıştadır.

Kimin dileği uzar giderse kötü işleri de çoğalır gider.

Kendini Allah ve Resulünün itaatine adayan kimsenin nefsi kurtulmuş, sağlam kalmıştır; muamelesi ise kârlı ve ganimetlidir.

Kendinize Allah yolunda kardeşler edininiz. Çünkü onlar dünya için de ahiret için de lazımdır.

Kendi reyinle hareket etme; kendi reyine uyan, helâk olur gider.

Kendi kendine zulmeden, başkasına nasıl adalet edecek, şaşarım.

Kanaat et (kısmetine razı ol), aziz olursun.

Kalp kör olduktan sonra, gözlerin görmesinde hiçbir fayda yoktur.

İyilik yapmak, hayır ameli gizlemek, belalara karşı sabırlı olmak ve musibetleri dile getirmemek, cennet hazinelerindendir.

İnsanların değeri , düşüp kalktığı ve beraber yaşadığı insanlardan anlaşılır.

İnsanların solukları ecellerine doğru attıkları adımlarıdır.

İnsanların gönülleri ürkektir; kim onları elde ederse ona alışırlar.

İnsanların en fazla bağışlaması gerekeni, cezâ vermeye en fazla gücü yetenidir.

İnsanların en âcizi, insanlardan kardeş edinemeyenidir; ondan daha âcziyse kardeş edindikten sonra onu yitirenidir.