Yalnızca çok ağlamış olanlar yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir,keyifle gülebilir.

Hayatta küçük şeylerden zevk almaya bakın. Bir gün geçmişe bakıp bunların büyük şeyler olduğunu fark edeceksiniz...

Elini yıldızlara uzatan insan ayağının dibindeki çiçekleri çoğu zaman unutur.

Acı, anlayışınızı saklayan kabuğun kırılmasıdır.

İnsan acıdan kaçmak için mutluluğa koşarken aslında acıdan kaçarken mutluluktan da kaçtığının farkında değildir. Biri olmazsa diğerini bilemezdik.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Deli deliliğinde diretirse, bilge olur çıkar.

Mutlu olmak, korku duymaksızın kendi kendinin farkına varabilmektir.

Ancak aptallar mutlu oldukları için sevinirler!

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Zor zamanlar geçiriyorsanız, sevdiklerinizi kaybetmekten dolayı acı çekiyor ya da gelecekten korkuyorsanız, hayatın sadece şimdiki zamandan mevcut olduğunu aklınızdan çıkarmayın, tüm düşünce ve hatıralarınızı şimdiki zamana yöneltin. Böyle yaptığınız takdirde, geçmişe ait tüm acılarınız, geleceğe dair tüm endişeleriniz yok olur gider, mutluluğu ve özgürlüğü duyumsarsınız.

İnsan geleceği için o kadar endişelidir ki şu anın keyfini çıkaramaz; sonuçta gelecekte de şimdide de yaşamaz. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar ve gerçekte hiç yaşamamış olarak ölür.

Haz içinde kalmak değil genel bir tatmin içinde olmak önemlidir.

Bile bile tehlikeye giren insanlar vardır, kendini harap etmek acı duyarak kendini fark etmek içindir.

Akıl dikkatten gelir.

Acı çok dağılmış insanın kendini toplama aracıdır, onu matkap gibi kullanıp kişi psikolojik kaya katmanına ulaşır ve o temel üzerinde kendini yeniden kurar.