İncecik ip üzerine koca ayaklar bindi, nefsim içine sindi. Kirpiklerim titremekte korkularımdan; düşersem yanarım. O kadar içime sindim ki, vinç getirsen kalkmaz başım, gömün burada canlı nâşım. İç çekmekten, düşünmekten ağardı saçım; düşersem yanarım.

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

Hiçbir şey yapmadan da yorulabiliyor insan, düşündükleri ağır geliyor mesela.

Eğer yapabileceğimiz her şeyi yapsaydık kelimenin tam anlamıyla kendimize hayret ederdik.

Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

Dünyanın üstündeyken kendini dünyadan kurtarmanın huzuru vardır, böylece huzur, bir durumdayken başka bir ya da fazlası durumu da elde tutma kapasitesi demek olur.

Beyninin yapısını düşününce, insanın yeryüzünde yaptıkları az gelir.

Bizim adalet terazisi yalnız bir tarafa ayarlı.

Bu masumiyet beni ağırlaştırmaya başladı.

Her şeyi denerim ama yapabildiklerimi yaparım.

Sanatın insana verdiği bir ağırlık vardır. İnsan sanatı ya taşır ya da isyan eder.

Gerçeklik ağzına kadar kumla doldurulmuş büyükçe bir karton kutu gibi ağırdı ve baş edilecek gibi değildi.

Açıklanmadığı zaman anlamıyor olman, ne kadar açıklanırsa açıklansın anlamayacağın anlamına gelir.

İstediğim gibi yapamıyorum, yapabildiğim kadar yapıyorum.

Ve sevgi, ölüm kadar ağırdır.

Kurtuluş, insanoğlunun acı çekme kapasitesiyle başlamaktadır.

Herkesin anlayış derecesi farklıdır. Anlattığın her şeyi anlamalarını bekleme. Çünkü bu karşıdakinin kapasitesine bağlıdır.

Kendine bir ağırlık veren kimsenin hiçbir ağırlığı yoktur.