Cehalet mutluluk değil kayboluştur.

Bilgi arttıkça huzursuzluk da artar.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Sizi bilmem; ama ben dünyada en çok cehaletten korkarım. Çünkü cehalet kendi bildiğinin dışında bir bilgi ve düzey olduğunu fark etmeyen bir kör karanlıktır. Zehirli tutkular ve fanatik öfkeler üretir. En kötü yanı da, cahilin, cahil olduğunu bilmemesidir.

Bilebileceğimiz bir şey varsa o da hiçbir şey bilmediğimizdir ve az bilgi tehlikeli bir şeydir.

Hayat sonludur, Bilgi sonsuzdur.

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Cehaleti bilmek, bilgi için büyük bir adımdır.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Sadece kendi beynimden değil, başkasının beyninden de yararlanıyorum.

Mutlu olmak, korku duymaksızın kendi kendinin farkına varabilmektir.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Eğer bir nesil cehaletin mutluluk olduğunu sanarak yetişirse, bir sonraki nesil cehaletini bile fark edemeyecektir. Çünkü bilginin ne olduğunu bilmeyecektir.

Ben gücümü silahlardan almam. Ben gücümü kitaplardan ve düşünmekten alırım.

Asıl zeki olanlardır soru soranlar.

Erkeğin mutluluğu kadın değil, bilmektir.

Bilgi güçtür... Bilgi güvenliktir... Bilgi mutluluktur...

Gerçekleri göreceksin ve gerçek seni özgür kılacak.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.