Bu an bitmesin, n’olur, öyle güzel ki.

Mutluluk yarına ait değil. O bir varsayım değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar...

Zamanı yenince hep aynı anın içindeyiz.

Geçmiş veya gelecek yoktur; sadece sonsuz bir şimdi vardır.

Sonu olmayan tek şey şimdiki zamandır.

Burası ve şimdiki an sonsuzluktur.

Şarkı üç dakika yirmi saniye ama tekrar tekrar çalınırsa sonsuza kadar sürebilir.

Vakt-ı şâdî de gelir mevsim-i mihnet de geçer.

Hepimiz geleceği çok fazla düşünüyoruz. Bu sebeple de bugünümüzü heba ediyoruz.

Gülmek için mutlu olmayı beklemeyin belki de gülmeden ölürsünüz.

Durursa anlaşılır saatin kaç olduğu

Kelebeğin ömrüne bir gün deme, o senin gibi ayları değil anları yaşar.

Benlik kendini mekandan kurtardı, zamandan da kurtarabilirse eğer insan kendini sınırlayan canlılığın dışında başka türlü canlı kalmış olur.

Erişmek istediğin o pis mutluluğu gör işte.

An, zamanın ve ebediyetin birbirini dokundukları bir belirsizlik.

Geçmişi unutan, şimdiyi ihmal eden, gelecekten korkan insanların ömrü çok daha kısa, çok daha karışıktır. Son anlarını yaşarken zavallılar çok geç farkına varırlar ki zamanı bir hiç uğruna didinip geçirmişlerdir.

Mutluluk diye bir şey yoktur. Mutluluk ya geçmişte ya da gelecektedir. Ama ben şimdiyi yaşıyorum.

En büyük bilgelik şu andan zevk almayı hayatın en büyük amacı kılmaktır, çünkü tek gerçek budur, başka her şey düşünce oyunudur.

Acelemiz varmış gibi içinde yaşadığımız şu anın, hemen geçmiş zaman olması için elimizden geleni yapıyoruz. Çünkü şimdiki zamanın, geçmiş zaman olduğunda sonsuzluğun ışığı altında hafızamıza kazınacağını biliyoruz. İşte bu hafıza, tüm bu anıları bizim için saklar ve beklediğimiz o kötü gün geldiğinde sonsuzluğun perdesini aralayarak bizim içsel hasretimizin nesnelliği olmasını sağlar.

Geleceği satın alabilecek tek şey bugündür.