Doğa ancak, bizim ona kısa bir zaman için verdiğimizle etkiliyor, hayran bırakıyor.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

İnsanı zaman kadar terbiye eden şey yoktur.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

Bir insan gördükleri kadardır.

Bakış insanın eğilişidir.

Gelecek daha belirsiz değildir, şimdiden.

O zaman düşün neydin dün, nesin bugün? O vakit anlarsın yarın da olacaksın ancak bu kadar.

Zaman iki nokta arasındaki en uzun mesafedir.

Madde yavaşlıkla oluşmuştur, çok hızlı bir şeyin maddeliği ve maddiliği kalmayabilir.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

İnsanda zaman kavramının oluşması için etrafında bazı şeylerin düzenli olarak tekrar etmesi gerekir.

İki gözlü balık, üç gözlü yılan, dört gözlü insan, kimin kalbinde kaç göz varsa üstün olan odur; sadakat, basiret, minnet, itidal, adalet, merhamet, iyi niyet, saflık, mizah, yaratma tutkusu ve aşk insan kalbini dolu bir peteğe çeviren gözlerdir.

İnsan daha da gelişecekse bir gün, kalbinde beş göz olacaktır, bunca kirlenen kan yüksek bir şey yaratamaz çünkü!

Gözlediğinde insan, gözlerini gökyüzünden büyük yapar.

Gelecek ileride değil dışarıdadır, geçmiş geride değil içeridedir.

Oysa zaman değişkendir. Bir saat her zaman bir saat sürmez. Uyuyamadığınızda, görebileceklerinizden korktuğunuz için başınızı çevirip bakamıyorsanız saatler uzar. Zaman keskin dişlerini beyninize geçirir. (Doktor Uyku)

Nasıl gemide giderken ilerlememiz kıyıdaki nesnelerin geri çekilmesiyle, dolayısıyla da küçülmesiyle kendini belli ediyorsa, ihtiyarlamamız da büyük yaşlardaki insanların bize genç görünmeleriyle kendini belli eder.

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Körlerin zaman kavramı yoktur. Zamanla ilgili şeyler de gizlenir onlardan.