İnsanda zaman kavramının oluşması için etrafında bazı şeylerin düzenli olarak tekrar etmesi gerekir.

Zaman, Beklerken çok yavaş, Korkarken çok hızlı, Kederliyken çok uzun, Sevinçliyken çok kısa.

Zaman bazen öylesine hızlı bazen de solucan misali sürünerek geçer. Fakat insan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadığı zamanlarda kendini iyi hisseder.

Gelecek daha belirsiz değildir, şimdiden.

Bir hayaleti öldürmek bir gerçeği öldürmekten çok daha zordur.

Bir guguk kuşu söyleniyor zihnimde: "Henüz değil"

Korku, nefret ve şüphe zihninizi daraltır.

Zaman iki nokta arasındaki en uzun mesafedir.

Şizofreni aklın algıya yetmediği durumdur.

Paranoya büyük resmi kaybedip küçük resmi büyük olanın yerine koymaktan kaynaklanır.

Paranoya çemberini geceler tamamlar sabahlar kırar, gecenin tamamladığı çemberi kıramayan bir sabah olursa, o gün paranoid paranoyasını uygular

Nesnelerin aslı öyle değildir, sese ve renge çevirmek, onları anlamak için bizim yaptığımız işlemdir, her canlı öyle yapmak zorunda değil, nesneyi elektromanyetik radyasyona çevirerek "gören" yılan var mesela.

Küçük fazlalıklara "şahane", "inanılmaz" diyenlerin büyük fazlalıklara doğru genişleyebilecek zihni kalmaz.

Kuvvetliler tehlike olduğunda, zayıflarsa olacak diye algılar.

Gelecek ileride değil dışarıdadır, geçmiş geride değil içeridedir.

Beni en çok korkutan şey insan öldüren insanların, ben insana hemen hemen sağlıklı insanlar olarak görünmesi olmuştur.

Korku içinde olana, her şey hışırdar.

Aslında zor olduğu için cesaret edemediğimiz şeyler, biz cesaret edemediğimiz için zordur.

Bütün kaygılarından kurtulmak istiyorsan, korktuğun şeyin başına geldiğini düşün.

Dış dünya ve zihnimde olup bitenler arasında uçurumlar olabiliyor.