Eğer acı çekiyorsak, suç her zaman bizdedir.

Ben kimsenin canını yakmadım; onlar benim ateş olduğumu bile bile geldiler.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

İnsan olmak en zorudur.

İnsanda iyi olan ne varsa acı ondan doğmuştur.

Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Doğuştan gelen tek bir yanılgı vardır. O da mutlu olmak için burada olduğumuzu sandığımızdır.

Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder.

Zenginlik yarattığınız zaman, bir iş hakkında düşündüğünüz gibi hayırseverlik düşünün.

Uzayı ve sonsuzluğu düşündüm bir ara. Yıldız mahşerinden dünyaya ve kendime baktım. Dönüşme, patlama, parçalanma serüvenlerinin uzaydaki anlamını ve amacını düşündüm. Ağrı, acı ve çatışma ocağı haline gelen beynimi uzaya benzettim. Ellerimin arasına aldım kafamı. İnsanileşmenin korkunç bedeli karşısında, dehşete düşercesine ürperdim.

Evet, vardın. Var olmuştun. Bir tüfekle göğsümden vurulmuş gibi hissettim.

Aşk bir acı kaynağı, aşksız cinsel haz birkaç dakikalık bir zevk; evlilik hepsinden beter; baba olmanın gururu bir sürü musibeti beraberinde getiriyor, bir evi yönetmek hancılık gibi bir şey.

Doğa bana 'fakir olma' demedi, 'zengin ol' da demedi; Ama 'özgür ol' diye yalvarıyor.

İnsanın mutlak olarak kendi sorumluluğunu üstlenme özgürlüğü fevkalade olduğu kadar yıldırıcıdır da.

Kardeşlerimizin korkmuş inlemlerini dinleme zamanı geldi ve gerçekten de dünyanın kendisi acı çekiyor.

Hiçbir İnsan, bunu kendi arzulamadıkça acı çekmemelidir.

İnsan hayatta can sıkıntısı ve acı arasında bir seçim yapmalıdır.

Acınası biri olarak yaşamak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi?

Yaşamın büyük sanatı, acı içinde bile var olduğumuzu hissetmek için duyumdur.