Bir şeyin yokluğu size acı veriyorsa, varlığı sizi öldürebilir.

Umutlarınız, hayalleriniz ve arzularınız akla uygundur. Eğer sadece onlara izin verirseniz, sizi bulutların ve fırtınaların üstünde havada tutmaya çalışırlar.

Hayal gücünüzde sıkıca tuttuğunuz her şey sizin olabilir.

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Yokluklar, hayallere engel değildir.

İnsanın bir hayali bile gerçekleşse hastalığı iyice yerleşir.

Bir gün dünyadan sıtma gibi depresyon da eredike edilirse, hümanizma kalmayacaktır.

Bedenin sınırları arzunun sınırlarından dardır.

Acı kültür yoksa ağrı düzeyinde kalır.

Tüm istekler ihtiyaçtan, dolayısıyla yoksunluktan, dolayısıyla ıstıraptan doğar.

Hiçbir şey ele geçirildiği zaman hayalde olduğu kadar güzel kalmaz

İdeolojiler bizi ayırır, hayaller ve acılar bizi birleştirir.

Eğer arzular at olsaydı, dilenciler bile belki binebilirdi.

Kelimelere ancak istenilen bir şey yok olduğunda ihtiyaç duyulur ve eğer etrafımızdaki dünya 'gereken' her şey ile donatılmış olsaydı kelimelere gerek duyulmayacaktı. Kayıp olmayan yerde dil var olamaz.

Hayal, gerçek olduktan sonra bütün çekiciliğini, büyüsünü kaybeder.

Hayaller tatminsizlikten doğar; her şeyi yerinde olan bir insan hayal kurmaz.

Bizim hayallerimiz vardı, içinde tek başına yaşadığımız. Bizim acılarımız vardı, kalbimizde tek başına çektiğimiz. Bizim ölümlerimiz vardı, tek başına ve yakışıklı. Hayallerimiz, acılarımız ve ölümümüz hepsi tek başına, hepsi yalnız.

İnsan tek başına hayal eder, tek başına acı çeker, tek başına ölür.

Her erkek iki kadına aşık olur. Biri hayallerinde yarattığı diğeriyse henüz doğmamış olandır.

Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur.