Güldüm ve yıldızları izledim. Yaşamak güzeldi.

Şimdi ağlıyorum sonunda, dünyayı olduğu gibi düşünüyorum. Neden nefret etmeye devam ediyoruz, neden huzur içinde yaşayamıyoruz?

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Hayvanlar hepsi kendi aleminde öylesine huzur içinde hallerinden sızlanmazlar, kan ter dökmemekteler, karanlıkta gözleri açık uzanmıyorlar ve ağlamıyorlar. Ah siz yüreğinde karanlık bir noktası olmayan ve kafası hiç karışmayan insanlar, çelişkisiz ve gölgesiz hayatlarınızla ne kadar sıkıcı ve ne kadar ‘az’sınız.

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Dünyanın acısı olmasaydı, taze yeşil yapraklar üzerindeki güneş ışınlarının anlamı olmazdı.

Hafızada kalacak son güzel şey rahat bir ölümdür.

Saf iffet zihinlerimize güzellik, bedenlerimize zarafet ve arzularımıza barıştır.

Dünyayı aydınlatan salt sevgidir sanır insan. Ama sevgiyi besleyen, olanca güzelliğiyle dünyadır aslında.

Mutlu bir yaşam, kendi doğasıyla uyum içinde olan bir yaşamdır…

En güzel şeyler hiç beklemediğimiz anda olur.

Bazı şeyleri kabul edip, isyan etmeyi bırakmamız gerekiyor.

Dünya güzel bir gezegen. O bizim her şeyimiz, hayatta kalabilmemiz için önemli ve Uzay İstasyonu onu gözlemlemek ve onun fotoğraflarını paylaşmak için muhteşem bir bakış noktası.

Sanatsız hayat nasıl olurdu? Bilim ömrü uzatır. Neyi - yemeyi, içmeyi ve uyumayı? Sadece yaşamı sürdüren gereksinimleri karşılamaktan ibaretse, daha uzun yaşamanın ne faydası var? Bütün bunlar sanatın cazibesi olmadan hiçbir şey değildir.

Yaşamın güzelliği, hayallerimizin peşinden koşmamıza bağlıdır.

Küçük şeyleri dert etmeyin. Kusursuz olmayabileceğinizi kabullenin.

Hayatın adil olmadığı gerçeğini kabullenin.

Yeryüzünün güzelliğini seyre dalanlar,yaşam sürdükçe tükenmeyecek güç pınarları bulurlar.

Başarı nedir? Her gece başımızı yastığa koyduğumuzda, huzurla uyuyabilmektir.