Bu hayatta doğru düzgün yaşamanın yolu, zevkin de acının da nimetlerinden yararlanmaktan geçer.

Yaşamak için okuyun, okumak için yaşamayın.

Hayatta öyle seçimler yap ki kazandığın şeyler, kaybettiklerine değsin...

Hayatımda pek kazanmadım ki kazanmasını öğreneyim. Ama kaybetmesini, hem de şahane kaybetmesini öğrendim.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Takım olarak kazanın ya da tek başınıza kaybedin. (TFF Olağanüstü Genel Kurul Kongresi'nde şike olayları ile ilgili...)

Bunlar hepimizin yaşadığı ya da yaşayacağı şeyler. Ölümleri kabullenmek elbette kolay değil, çok kısaca anlatılabilecek bir konu da değil. Ancak hayatın parçası. İnsan her gün bir şeyler öğreniyor ve hayatın öyle garip bir dengesi var ki siz isteseniz de, istemeseniz de devam ediyor. Ve daha çok güçleniyorsunuz. Kırılganlığa gelince; ben zaten kırılganlığın sonradan ortaya çıkan bir şey olduğuna inanmam, belki bazı faktörler sebebiyle artıyordur; ama bence herkes biraz kırılgandır, herkes biraz hassastır.

İtalya kazanırsa Hırvatistan kaybedecek.

Eğer birisi gerçekten yaşamak isterse çalışmak ve cesaret etmesi gerek.

Ruhunu kaybeden dünyayı kazansa ne çıkar?

Herşeyi dengede tutmak iyidir. Herşeyi uyumlu tutmak daha iyidir.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Anlamadan yaşanıyor da yaşamadan anlaşılmıyor.

Ya dünyanın adamı olup ukbayı, ya ukbanın adamı olup dünyayı feda etmek lazım. İkisi de olsun diyen ikisini birden kaybediyor sanki...

Hayatı yaşamak lazım. 'Ne olacak acaba yarın?' diye düşünmeden... Tolstoy'u okumak lazım, Dostoyevski'yi okumak lazım, Yaşar Kemal'i okumak lazım, Orhan Veli'yi, Sait Faik'i bilmek lazım; Erkan Oğur'u dinlemek lazım, dünya müziğiyle etnik müzikle yakınlık kurmak lazım. Hacı Arif'i tanımak lazım, Itri'yi bilmek lazım. Bunlarla yaşadıkça hayatın zenginleşir ve zaten sen kendi hayatını kurarsın o zaman. Benim tavsiye ettiğim hayat budur yeğen!

Bazen kaybetmek ve doğru olanı yapmak, kazanıp yanlış şeyi yapmaktan daha iyidir.

Diyorum ki kişinin doğum tarihi pek önemli değil aslında, dünyaya gözlerini açmak daha önemli.

Uyanıklık kendini harcamak, uyku kendini onarmak içindir.

Bütünlüğü sağlayan bilgeliktir.

Yaşadığımı sanıyordum ben, oysa sadece hayata hazırlanıyormuşum.