Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Yalnız kalmak herkesin ihtiyacıdır.

Müthiş yalnızım. Öyle yakın dost filan istemiyorum, istediğim kendimi anlatmak, ama anlatacağım kimse yok.

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Bazı sözler çok basit görünüyordu ama yaşamın bütün felaketlerini iceriyorlardı. Anlatmak ve anlamak, bunlar insanı özetleyen iki fiildi. Biri aksadı mı öteki hemen toplallıyordu.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Kıskanılacak insan bulamadım. İnanınız bulamadım.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

İnsanoğlu niçin öldürür? Yiyecek için öldürür. Üstelik sadece yiyecek için değil, çoğu kez yanında meşrubat da gerekir.

Özgürlük, çoğu zaman kişinin hiçbir yerde ihtiyaç duyulmadığı anlamına gelir.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Biriyle konuşup bölüşmedin mi, en güzel anılar boynu bükük öksüz çocuklar gibi kalıyor.

Eğer insanlar korku ve ölümden kurtulmak için illaki cennet değneğini kullanacak denli zayıfsa belki de ihtiyaçları olan, korku ve ölümdür.

Kızmışsa, vurup kırıyorsa zapt edilmek yoluyla kendine dokunulmasını arzu ediyor olabilir.

Bileşmenin, birleşmenin olduğu her yerde organizatöre ihtiyaç vardır; insan da bir bileşimse eğer kendini idare edecek bir benliğe ihtiyacı olacaktır.

Düşünceler olmasaydı, insan yalnız olurdu.

İnsanlar her zaman her yerde acıkmışlardır ama her zaman her yerde erdemli olmamışlardır.