Nihayet yağmur başladı. Bu sabah artık, yağmuru neden bu kadar çok sevdiğimi anladım. Ağlayan bir yüreğe benzediği için…

Çok İstanbul'umdur ben; ne trafiğim biter, ne yağmurum. Mesela uyumam.
Birileri vardır mutlaka nöbetimi tutan. Bir tek sensin boğazıma takılan..

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

İstanbul bugün yorgun, Üzgün ve yaşlanmış, biraz kilo almış, Ağlamış yine, rimelleri akıyor.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Her zaman melankoliden özgür değildim; ama melankolinin bile çekiciliği vardı.

Güneş bize haram.

Bir ambar dolusu hüzünle dönüyorsun gittiğin yerlerden...

Gittikçe yakınlaşır kıyıyı seyreden zambakların kokusu, zamansız ağaran beton evlerin tahta balkonlarından.

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Ben seni unutmam, sen beni güzel hatırla...

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Hani yağmurlar yağar ya bazen,
Hani gök gürler ya arkasından,
Hani şimşekler çakar peşinden,
İşte öyle bir şey, işte öyle bir şey.

Hani bir yağmur yağar da bazen..
Hani gök gürler ya arkasından,
Hani şimşekler çakar peşinden,
İşte öyle bir şey.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Şimdi bir eksiklik var ki, her şeyde bir solgunluk bir hüzün, eskimişlik gibi.

Nasıl da çabuk geçti o günler,
Koştum peşinden yetişemedim.
Güzel bir söz vardı dilimde,
Çok istedim, söyleyemedim.

Yağmur yağıyor Ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına...Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum.