Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Kolay mutluluk, insanlar için çalıştığı açık olan insanların mutluluğuysa, hissedilmesi zor mutluluk da insanlar için çalıştığı gizli kalmış olanların mutluluğudur.

İnsan mutluluğu göremiyor. Kendimizi daima olduğumuzdan daha bedbaht sanıyoruz.

Dünyadaki en büyük mutluluk başkalarını mutlu etmektir.

Hayatta her şeyin bir bedeli var, en fazla da mutluluğun.

Yaşadığım her anı sahne üzerinde yaşıyorum. Bir ev istemiyorum, paramı böyle şeylerde harcamam. Bir bavulda yaşıyorum ve müzik ve sanatımı yapıyorum ve her doları sahnede yaptığım şeylere harcıyorum. Bu kadar.

Zevke adanmış bir yaşam kadar zevkli bir şey düşünemiyorum.

Güzellik aptalları hüzünlü ve bilge adamlara mutlu eder.

Vegan olmak "yaşam tarzı meselesi değildir."Bu temel ahlaki yükümlülük meselesidir. Vegan olmak "seçim"meselesi mi? Sadece savunmasız olanı sömürmemek için ahlaki yükümlülüklerimizi görmezden gelmeyi seçebildiğimiz sürece.

Veganizm bir "fedakarlık" gerektirir mi” Evet. Bu size ilk etapta herhangi bir hak yoktu ki vazgeçmek gerektirir.

Pek çok hayvan savunucusunun vegan olmanın zorluğu hakkında konuştuğunu çok sinir bozucu buluyorum.

Veganlık bir fedakarlık gerektirir mi? Evet, ilk etapta hiç hakkınız olmayanlardan vazgeçmeniz gerekir.

Vegan olmak kolaydır. vegan kalmak ve kalmak kolaydır.

Birkaç kişi mutluluğu bulabilsin diye, birçokları acı çeker.

Tanıdığım en mutlu insanlar kendi canları önemsemeyen, ötekilerinin acılarını hafifletmek için en üstün çabayı gösterenlerdir.

Küçük olan akıl büyük mutlulukları bile gizlemeyi beceriyor.

Mademki yokluğumla daha mutlusun, O halde yokluk, benim bu aşk için büründüğüm son kimlik olsun...

Temiz vicdanlı insanlar hiçbir zaman rahat bir hayat yaşayamazlar, çünkü kendilerini başkalarının mutluluğu için feda ederler.

Ben bir Amerikan sevmez yaratığım; Amerikanofob olmaktan da mutluyum.

Hem komedi ve hem ütopya, insan aklının egemenliği altında toplumsal yapıda bozuklukların olmayacağı ve ikincisi, eğer olacak olursa, bunun kesinlikle düzeltilebileceğidir. Düzeltmek için ise, anlatmak, göstermek ve ikna etmek yeterlidir. Bu yapılınca var olan yapıdaki bozukluklar ister gülünç bir konuma indirilecek ve isterse, insan onuruna yakışmaz nitelikte bulunarak mahkum edildikten sonra, komediler, mutlaka mutlu son ile biter; ütopyacılar, binlerce yıl sürecek mutluluğun reçetelerini verirler.